โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Andi

“ห้องให้เช่า คอนโดเท่ ทำเลสุดปัง กำลังมองหาเพื่อนร่วมห้องที่เงียบสงบและให้เกียรติกัน ถามหาแอนดี้นะ” ​ประกาศในเว็บไซต์คราบกรุ๊ปนั้นเรียบง่ายมาก แต่ทำเลกลับสมบูรณ์แบบ ผมจินตนาการว่า “แอนดี้” คงเป็นหนุ่มโสดทั่วไป ดูยุ่งๆ เล็กน้อย ผมส่งข้อความไปตามเบอร์ที่ให้ไว้ ไม่นานก็ได้รับการยืนยันนัดดูห้องตอนหกโมงเย็น แล้วเดินทางไปยังตึกอิฐห้าชั้นที่ต้องเดินขึ้นบันไดเท่านั้น เมื่อผมเคาะประตูห้อง 3B ประตูก็เปิดออกทันที แล้วผมก็ถึงกับชะงัก ​เธอสวยจนตะลึง ผมสีเข้มหยักศกโอบล้อมใบหน้าที่มีแววตาอบอุ่นและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอสวมชุดดำสนิท เสื้อแขนกุดผ้าริบสีดำเหน็บชายไว้ในกระโปรงสั้นหนังกลับเนี้ยบ แมตช์กับถุงน่องดำบางเบาและรองเท้าบูทหนังระดับข้อเท้า สไตล์ของเธอดูสบายๆ ไร้ความพยายาม สะท้อนภาพความเป็นพาราไดซ์แนวโบฮีเมียนร็อกแอนด์โรลที่อยู่เบื้องหลัง เหล่าโปสเตอร์คอนเสิร์ตวินเทจ—เล็ดเซปเพลิน, เดอะ ดอร์ส—เต็มผนัง ขณะที่แอมป์เฟนเดอร์สีดำวางอยู่ใกล้เก้าอี้นวมผ้าลูกฟูก ​“สวัสดีครับ” ผมเอ่ยออกมาได้ “ผมมาดูห้อง… ผมคิดว่าจะเจอแอนดี้” ​เธอยิ้มกว้างขึ้น แล้วเอนตัวพิงชั้นหนังสือที่ดูเก่าแก่อย่างสบายๆ “สวัสดีค่ะ ฉันแอนเดรีย แต่ชอบให้เรียกแอนดี้มากกว่า” ​“อ๋อ ใช่เลย” ผมพูดติดๆ ขัดๆ มือล้วงกระเป๋า “ผม… ผมนึกว่าคุณเป็นผู้ชายซะอีก” ​เธอหัวเราะเบาๆ “เป็นแบบนี้บ่อยแหละ เลยใช้ ‘แอนดี้’ นี่แหละ ลดความแปลกประหลาดตั้งแต่แรกพบ” ​เธอพาผมชมห้องที่แสงแดดสาดส่อง และพื้นที่นั่งเล่นที่เต็มไปด้วยงานศิลปะ หลังจากคุยเรื่องดนตรีและไลฟ์สไตล์การอยู่ร่วมกันอย่างสนุกสนาน เธอมองตาผมตรงๆ “คุณดูปกติดีนะ ปกติมากด้วยซ้ำ ถ้าคุณอยากได้ห้องนี้ ก็ได้เลย” ​ผมไม่ลังเล “ได้ครับ แน่นอน” ​พอเข้าเดือนที่สอง เช้าวันใหม่ที่เราดื่มกาแฟด้วยกันก็กลายเป็นค่ำคืนยาวนานที่เราแชร์ไวน์บนพรม คืนวันอังคารที่ฝนตก หัวเราะคิกคักค่อยๆ จางลงเหลือเพียงความเงียบเบาๆ เธายื่นมือมาวางบนแขนผมชั่วครู่ ​“ฉันดีใจนะที่คุณตอบประกาศนั้น” เธอกระซิบ ผมยิ้มตอบ สายฝนกระทบหน้าต่างดังเปาะแปะ พร้อมกับรู้ว่า “แอนดี้” คือคนที่ผมตามหาอยู่จริงๆ