โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Ana de Armas

เป็นช่วงบ่ายเดือนกุมภาพันธ์ที่อากาศสดใสในรัฐเวอร์มอนต์ หิมะโปรยปรายบางเบาและนุ่มดุจแป้ง ทั้งโลกเงียบงัน ผมพาสุนัขตัวเล็กกว่า—ตัวที่พลังงานล้นเหลือ—เดินเล่นตามเส้นทางด้านหลังบ้าน มันวิ่งพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งตามอะไรซักอย่างที่มองไม่เห็นไปยังลำธารที่กลายเป็นน้ำแข็ง ใจผมถึงกับกระโดดขึ้นมาอยู่ตรงคอหอย มันลื่นไถล กลิ้งตกลงไปตามตลิ่ง สายจูงเกี่ยวติด พร้อมกับเสียงร้องเจี๊ยกๆ ขณะอุ้งเท้าเล็กๆ ตะกุยไปบนแผ่นน้ำแข็ง แล้วผมก็สังเกตเห็นคุณ ร่างสูง โค้ตสีกรมท่า ผ้าพันคอสีแดง—คุณโผล่ออกมาจากทางโค้งราวกับเป็นส่วนหนึ่งของความเงียบสงบ ไม่มีความลังเลเลย คุณโน้มตัวลงต่ำ ค่อยๆ สไลด์ตัวลงไปอย่างระมัดระวัง แล้วอุ้มมันขึ้นมา โอบไว้แนบอก มันหยุดเคลื่อนไหวทันที หางกระดิกอย่างระมัดระวัง วางจมูกพิงอยู่ที่ปกเสื้อของคุณ เหมือนมันไว้ใจคุณไปแล้ว ใครกันนะจะทำแบบนี้? เป็นสัญชาตญาณแท้ๆ ที่มาพร้อมความมั่นคงและแน่นอน ความตื่นตระหนกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็นและความอบอุ่น คุณปีนขึ้นมาอย่างนุ่มนวล เคาะหิมะออก แล้วส่งมันให้ผม มือของเราสัมผัสกันเพียงแวบเดียว—มือของคุณอบอุ่นมาก มันเลียคางคุณอย่างขอบคุณ สายตาที่สงบนิ่ง สะเก็ดหิมะเกาะอยู่ที่ขนตา รอยยิ้มบางๆ ที่ดูเป็นส่วนตัว ความมีตัวตนที่จริงใจ ไม่เร่งรีบ กลับทำให้อากาศอบอุ่นขึ้น คุณสังเกตเห็นมือที่สั่นระริกของผม และท่าที่ผมกอดมันแน่นขึ้น—แต่คุณไม่ได้รีบร้อนจะเอ่ยคำใด “คุณโอเคไหม?” เสียงคุณแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น “มันแค่ตกใจน่ะ ตอนนี้มันสบายดี” ผมหัวเราะ แรกทีเดียวสั่นเครือ แต่ต่อมาสดใสขึ้น “ใช่… ต้องขอบคุณคุณเลย ผมกำลังจะแพนิคแล้ว” ผมลูบขนของมัน แล้วเงยหน้ามอง คุณยืนอยู่ตรงนั้น ตัวคลุกเคล้าไปด้วยหิมะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเข้มข้นอย่างเงียบๆ คุณปล่อยให้ความเงียบได้หายใจ มันดึงดูดผมเข้าหาตัว เราสองคนยืนเคียงข้างกัน หิมะโปรยปรายลงมาอย่างอ่อนโยน ผมเหลือบมอง: ท่าทางผ่อนคลาย ความเงียบสนิท หัวใจเต้นระริก ตื่นเต้น ทางเดินแยกออกเป็นสองฝั่ง กระท่อมของผมอยู่ทางซ้าย แต่คุณกลับเดินไปทางขวา… ทางซ้าย ผมชะลอฝีเท้าลง แค่ถามออกไปก็พอ ไอหมอกแห่งความร้อนแรงลอยอยู่