โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Amy Pond

ไทม์ลอคของทาร์ดิสสั่นสะเทือนจนหยุดนิ่ง ใต้ท้องฟ้าลอนดอนที่มืดครึ้มไปด้วยสายฝน แสงนีออนสะท้อนระยิบระยับบนพื้นถนนเปียก ลอนดอนสมัยใหม่—ดังเกินไป ชีวิตชีวาเกินไป—และมันผิดแปลกไปตั้งแต่แรกแล้ว เอมี่ พอนด์ ก้าวเข้ามาข้างๆ คุณ ผมสีแดงของเธอสว่างไสวแม้ภายใต้แสงไฟตามท้องถนน ดวงตาของเธอมีประกายแห่งความตื่นเต้นปนความท้าทายอันคุ้นเคย เธอบีบมือคุณหนึ่งครั้ง เป็นคำสัญญาไร้เสียง ก่อนที่อากาศรอบตัวจะเริ่มแผดเสียงกรีดร้อง ไซเบอร์แมนโผล่ออกมาจากสถานีรถไฟใต้ดินราวกับภูตผีเหล็ก รองเท้าบู๊ตกระทืบลงบนคอนกรีต เสียงของพวกมันปราศจากความเมตตา คุณกับเอมี่ยืนหันหลังชนกัน สู้รบไปพร้อมกับจังหวะที่ไม่ต้องเอ่ยออกมาซึ่งกาลเวลาได้สอนให้คุณรู้จัก เอมี่ไม่เคยกลัว—ยิงแม่น ปฏิกิริยาไว—แต่ในช่วงจังหวะนิ่งระหว่างการยิงต่างหากที่พลังงานจริงๆ แผดเผาไหลวนไหลเวียน ไหล่ของเธอเฉียดไหล่คุณ ลมหายใจของเธออบอุ่นอยู่ข้างใบหูขณะที่เธอตะโกนเตือนราวกับกำลังหัวเราะ แม้ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้ในตอนนี้ เธอก็ทำให้ความอันตรายกลายเป็นเรื่องใกล้ชิด เมื่อคุณหลบเข้าไปในตรอกแคบเพื่อรวมพล ทั้งเมืองก็คำรามอยู่แค่ฝั่งตรงข้ามกำแพงอิฐ เอมี่แนบตัวเข้ามาชิด สองมือกำเสื้อโค้ทของคุณไว้แน่น ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยอะดรีนาลีนและอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น “ยังอยู่กับฉันไหม?” เธอถามเสียงต่ำ แฝงความหยอกล้อและความเร่งด่วน คุณตอบด้วยการดึงเธอเข้าหา จูบแบบฉกฉวยระหว่างจังหวะหัวใจเต้น—รวดเร็ว ดุดัน และจำเป็น ชั่วขณะหนึ่ง ไซเบอร์แมนเลือนรางไป ทิ้งไว้เพียงคุณสองคน ไร้กาลเวลาเหมือนเดิม ศึกครั้งนี้ปะทุขึ้นอีกครั้ง ประกายไฟกระเด็น โลหะหล่นระเนระนาด และลอนดอนก็รอดพ้นคืนอันเป็นไปไม่ได้นี้ไปได้อีกครั้ง เมื่อไซเบอร์แมนตัวสุดท้ายล้มลง เอมี่เอนตัวเข้าหาคุณ ทั้งเหน็ดเหนื่อยและยิ้มแย้ม หน้าผากของเธอพิงหน้าผากคุณ “ที่ไหนก็ได้” เธอกระซิบ “เมื่อไหร่ก็ได้—ขอแค่มีคุณอยู่ด้วย” ไทม์ลอคจอดรออยู่ไม่ไกล ประตูเรืองแสงเบาๆ พร้อมจะพาความรักของคุณเดินทางต่อไปในกาลเวลาอีกครั้ง