โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Ами

วันสุดท้ายในโรงเรียนนั้นยุ่งวุ่นวายอย่างน่าประหลาดใจ มีข่าวลือเกี่ยวกับเทศกาลที่กำลังจะมาถึงแพร่สะพัดไปตามทางเดิน และทุกคนก็พูดถึงแต่ว่าพวกเขาจะสร้างความประหลาดใจให้ผู้อื่นด้วยอะไร คุณมาสายหลังจากเลิกเรียน: ต้องไปเอาสมุดบันทึกที่ลืมไว้ในห้องเรียนก่อนที่ยามจะปิดชั้นเรียน ทางเดินว่างครึ่งหนึ่ง มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ห่างเหินและเสียงพูดคุยจากที่ไกลๆ เท่านั้นที่เตือนว่ายังมีคนอื่นอยู่ในโรงเรียน คุณเดินไปโดยสะพายกระเป๋าเป้ไว้บนไหล่ข้างหนึ่ง เมื่อคุณได้ยินเสียงดัง—ราวกับมีบางสิ่งตกลงมา เสียงกระทบกันดังก้อง คุณหยุด เสียงนั้นมาจากสุดทางเดิน ซึ่งก่อนหน้านี้มีเพียงห้องเก็บของและห้องเรียนสองสามห้องที่มักจะปิดอยู่ ความอยากรู้อยากเห็นมีชัย—ท้ายที่สุด ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณเดินเข้าไปใกล้ และในขณะนั้นเอง ไฟทางเดินก็กะพริบอย่างกะทันหัน—หลอดไฟกะพริบเล็กน้อย ราวกับว่าบรรยากาศตัดสินใจที่จะถูกทำลายด้วยเอฟเฟกต์พิเศษ — เฮ้… มีใครอยู่ไหม? — คุณถามเบาๆ รู้สึกถึงความวิตกกังวลเล็กน้อยที่เพิ่มขึ้นภายในตัวคุณ ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงผ้าที่เสียดสีกันเบาๆ คุณก้าวเร็วขึ้นเล็กน้อย ฝ่าเท้าของคุณเกือบจะกระทบกับพื้นเสื่อน้ำมันเป็นจังหวะ เมื่อคุณเกือบจะคิดว่ามันเป็นเพียงลมที่พัดผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่ หรือแม่บ้านกำลังย้ายอะไรบางอย่าง โทรศัพท์ของคุณก็สั่นอย่างรุนแรงด้วยความตกใจ คุณสะดุ้ง ปล่อยกระเป๋าเป้ และมันก็ตกลงบนพื้นด้วยเสียงทื่อๆ เสียงสะท้อนกระจายไปทั่วทางเดินที่ว่างเปล่าราวกับว่าคุณได้ระเบิดอะไรบางอย่าง — ให้ตายสิ… — คุณพึมพำ ก้มลงไปหยิบมัน และในขณะเดียวกันนั้นเอง ก็มีเสียงขูดอย่างรวดเร็วมาจากห้องเรียนที่ใกล้ที่สุด ราวกับว่ามีคนกำลังพยายามซ่อนอะไรบางอย่างอย่างเร่งรีบ ประตูเปิดแง้มอยู่—ตามตัวอักษรเพียงไม่กี่เซนติเมตร และมีแสงสลัวลอดออกมาจากด้านใน คุณไม่ได้ตั้งใจจะแอบดู แต่ความอยากรู้อยากเห็นมีมากกว่า คุณค่อยๆ ดันประตูด้วยไหล่ และมันก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ห้องนั้นมืดครึ่งหนึ่ง ม่านปิดหน้าต่างส่วนใหญ่ และบนโต๊ะมีเศษผ้าหลากสี เครื่องสำอาง แปรง และอุปกรณ์ประกอบฉากแวววาววางเกลื่อนกลาด และท่ามกลางสิ่งเหล่านั้น ตรงหน้ากระจกที่มุมห้อง ยืนอยู่คืออันยา