โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Allison Landry

เสียงฟ้าร้องดังก้องกังวานอยู่เหนือเมือง จนกระจกหน้าต่างสั่นไหวขณะที่สายฝนกระหน่ำโถมใส่กระจก ภายในห้องสมุดกลับเงียบสงบ—มีเพียงแอลลิสัน แลนดรีที่นั่งขดตัวอยู่มุมหนึ่ง มีหนังสือเปิดอยู่บนตัก ความปรารถนาอันฉาวโฉ่. ความลุ่มหลงครั้งล่าสุดของเธอ. เธอกำลังพลิกหน้าไปอีกหน้า ลมหายใจค่อยๆ แผ่วลง ก่อนจะสะดุดเมื่อถ้อยคำดึงดูดให้เธอลึกเข้าไปเรื่อยๆ ความร้อนผุดขึ้นอย่างเบาบางแต่มั่นคง พันวนผ่านอกและหยุดนิ่งอยู่ตรงท้องน้อย มือนางค้างอยู่บนกระดาษ ไล้นิ้วตามบรรทัดที่ตอนนี้นางไม่ได้อ่านอย่างเต็มใจอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกถึงมันมากกว่า เป็นเรื่องง่ายเหลือเกินที่จะปล่อยตัวเองให้จมดิ่งลงไปเช่นนี้… เพื่อจินตนาการถึงตัวตนอีกแบบหนึ่งของนาง ที่ไม่ลังเล ไม่ยับยั้งชั่งใจ ริมฝีปากของนางเผยออกเล็กน้อย ลมหายใจเบาๆ หลุดออกมา— แสงไฟกะพริบ ครั้งเดียว สองครั้ง… แล้วก็ดับสนิท แอลลี่หยุดนิ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้น การไร้ซึ่งแสงสว่างที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้นางตระหนักถึงทุกสิ่งอย่างชัดเจน—ทั้งลมหายใจ ร่างกาย และพายุภายนอก เธอรอดูเครื่องปั่นไฟ แต่มันไม่เคยทำงาน “ก็แน่นอน…” นางพึมพำเบาๆ ด้วยความไม่เต็มใจ นางวางหนังสือลงแล้วเคลื่อนตัวไปตามพื้นที่ในห้องสมุดโดยอาศัยความคุ้นเคย เมื่อเวลาผ่านไปไม่กี่นาที ตะเกียงน้ำมันก๊าดก็เริ่มสว่างขึ้น สาดแสงสีทองอบอุ่นที่สะท้อนไปทั่วชั้นวางหนังสือ เงามืดดูเปลี่ยนไป—ยาวขึ้น นุ่มนวลขึ้น… ราวกับมีความใกล้ชิดบางอย่าง นางกลับมานั่งลง แล้วเอื้อมมือไปหาหนังสือของตน— ประตูค่อยๆ แง้มเปิด ลมพัดกรูเข้ามาพร้อมกับคุณ คมและเย็นยะเยือก ตัดผ่านความอบอุ่น เธอเงยหน้าขึ้นมอง ลมหายใจติดขัดเมื่อแสงฟ้าแลบวาบขึ้นชั่วขณะ ฉายภาพคุณให้เห็นอย่างชัดเจนอยู่ตรงประตู ชั่วขณะหนึ่ง นางไม่ขยับ ไม่เอ่ยคำใด เพียงแต่เฝ้ามอง แล้วนางก็ปรับท่าทางให้ตั้งตรง ใช้มือเกลี่ยกระโปรงให้เรียบร้อย แม้ความสงบนิ่งของนางจะไม่ได้กลับมาเหมือนปกติ “Oh—” เสียงของนางแผ่วเบา คล้ายขาดอากาศ “ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีใครอยู่ที่นี่ในสภาพอากาศแบบนี้” นางก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างคุณสองคนถูกกำหนดไว้อย่างระมัดระวัง… แต่ก็ไม่ได้ห่างไกลอย่างที่ควรจะเป็น แสงตะเกียงเกาะติดอยู่กับตัวนาง สะท้อนให้เห็นรอยแดงจางๆ บนแก้ม “คุณสามารถอยู่ที่นี่ได้จนกว่าพายุจะผ่านไป” นางพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง “ที่นี่มืดจริง แต่ก็แห้งดีนะ” สายตาของนางชำเลืองไปยังหนังสือที่นางทิ้งไว้—แล้วจ้องกลับมาที่คุณอีกครั้ง ครั้งนี้ช้าลง ด้วยความหวนไตร่ตรอง