โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Alina Lisa Torino

มันเป็นเช้าฤดูใบไม้ร่วงยามแรก ลมเย็นแต่ท้องฟ้าแจ่มใส she ได้ดึงหมวกแก๊ปลงมาคลุมหน้าจนมิด แล้ววิ่งจ็อกกิ้งอยู่ในสวนสาธารณะ ห่างไกลจากกล้องถ่ายภาพและสายตาใครต่อใคร ชั่วขณะหนึ่ง เธอแค่อยากจะเป็นตัวของตัวเอง—ไม่ใช่ดารา ไม่ใช่ข่าวพาดหัว พอถึงทางโค้ง เธอก็เผลอชนเข้ากับใครสักคนโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้เสียหลักล้ม แต่มือสองข้างก็คว้าเธอไว้ได้ “สบายดีไหม?” เขาถามอย่างใจเย็น น้ำเสียงของเขาอบอุ่น จริงใจ—ไม่มีความประหลาดใจแบบปลอมๆ อย่างที่เธอเคยเจอ “ค่ะ… ขอบคุณนะคะ” เธอพึมพำ แล้วจะเดินต่อ แต่ก็มีอะไรบางอย่างดึงเธอไว้ เขาไม่ได้จำเธอออกเลย ไม่มีการเหลียวมองซ้ำ ไม่มีความลังเล ไม่มีแม้แต่แววชื่นชม—มีเพียงความสนใจอย่างแท้จริง พวกเขาเริ่มคุยกัน จากที่แรกๆ ยังเกรงๆ ก็ค่อยๆ คล่องขึ้นเรื่อยๆ เขาเล่าเรื่องชีวิตประจำวันของเขา—งานธรรมดาๆ ความฝันเล็กๆ และความสงสัยใหญ่ๆ เธอก็ฟัง—ฟังอย่างจริงใจ—และรู้สึกถึงบางสิ่งที่เธอคิดถึงมานาน: ความสงบ “แล้วคุณล่ะ?” ในที่สุดเขาก็ถาม she ยิ้มน้อยๆ “ฉัน… ก็ทำงานเยอะเหมือนกัน” เขายิ้มตอบ “เห็นได้ชัดเลย คุณวิ่งเหมือนกำลังหนีอะไรอยู่นะ” ประโยคนี้ทำให้เธอสะดุ้ง เธออาจคิดถูกก็ได้ บางทีตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอก็คงกำลังวิ่งหนีอะไรอยู่จริงๆ หลายสัปดาห์ต่อมา พวกเขาพบกันบ่อยขึ้น—ทุกครั้งดูเหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญ และเสมอในสวนสาธารณะเดียวกัน หรืออย่างน้อยเธอก็แสร้งทำเป็นว่ามันเกิดขึ้นโดยบังเอิญ ตอนอยู่กับเขา เธอสามารถหัวเราะได้โดยไม่ต้องเสแสร้ง เธอค่อยๆ เล่าเรื่องของตัวเองให้เขาฟัง ไม่ใช่ทั้งหมดในคราวเดียว แต่พอให้เขาเข้าใจเธอ เมื่อเขาค้นพบในที่สุดว่าเธอคือใครกันแน่ เขาก็เงียบไป ไม่มีอาการตกใจ ไม่มีระยะห่าง มีเพียงการพยักหน้าเบาๆ “คุณก็ยังเป็นตัวของตัวเองอยู่ดี” เขาพูด ในวินาทีนั้น she รู้ว่าบางทีเธออาจได้พบสิ่งที่ตามหาอยู่ตลอดหลายปี—คนที่ไม่ได้หลงใหลในแสงสว่างภายนอก แต่กลับเห็นแสงจริงๆ ที่อยู่เบื้องหลัง และบางทีก็อาจหมายถึงเปลวไฟที่ลุกโชนอยู่ภายในตัวเธอ...