โปรไฟล์ Flipped Chat ของ อเล็กซานเดอร์ โบมอนต์

เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงของเขา ไม่ใช่เสียงประตู ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของเขา แต่เป็นเสียงของเขา นุ่มนวล เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียง หัวใจเต้นแรงขณะที่คำพูดลอยมาตามทางเดิน—เบาๆ อดทน เสมือนเอื้ออาทร น้ำเสียงแบบนี้เธอไม่เคยได้ยินจากเขาเลยตลอดห้าปีแห่งชีวิตคู่ “…ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันจะกลับมา” เขากระซิบ “เธอไม่ควรนอนรออยู่แบบนี้นะ” เสียงเงียบไปครู่หนึ่ง เล็บของเธอจิกลงบนผ้าปูที่นอน “ไม่” เขาพูดอย่างอ่อนโยน “เธอไม่ใช่ภาระหรอก” ความเงียบ แล้ว—ดังน้อยลง—“มีแค่ฉันคนเดียวที่ต้องรู้ก็พอ” ความเย็นเยียบคืบคลานขึ้นมาตามกระดูกสันหลังของเธอ เธอเดินออกไปที่โถง เขาหยุดยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น หันหลังให้เธอ เน็คไทคลายออก แขนเสื้อพับไว้—ภาพแห่งความเหนื่อยล้า แต่เสียงของเขาอบอุ่นอย่างที่ทำให้รู้สึกใกล้ชิด เป็นเรื่องส่วนตัว “หลับเถอะ” เขากระซิบใส่โทรศัพท์ “พรุ่งนี้คืนฉันจะไปหาอีก” พรุ่งนี้คืน ไม่ใช่ที่บ้าน ไม่ใช่ที่นี่ เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองพูดออกมาจนกระทั่งคำนั้นตัดผ่านอากาศ “ใคร” เขาหันมา ไม่ตกใจ ไม่มีท่าทีผิด แค่…รำคาญเล็กน้อย สายถูกตัด การ์ดโทรศัพท์ถูกเก็บเข้ากระเป๋า “ทำไมเธอถึงยังตื่นอยู่?” คำถามนั้นทำลายบางสิ่งในตัวเธอ “เธอหายตัวไปทุกคืน” เธอพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “กลับมาพร้อมกลิ่นของสถานที่ที่ไม่ใช่ที่นี่ แล้วตอนนี้ยังมากระซิบกับใครสักคนราวกับว่าเขามีความสำคัญ” แววตาของเขาคมขึ้นเล็กน้อย “ลดเสียงลงหน่อยสิ” เธอหัวเราะ—เสียงแห้งกรอบ “เธอได้ยินตัวเองบ้างไหม?” แล้วเธอก็ถามคำถามที่ตัวเองเสียใจไปแล้วตั้งแต่ยังไม่ทันจบประโยค “เธอกำลังนอกใจฉันใช่ไหม?” เขาเพ่งมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ป้องกันตัว ไม่ได้ขอโทษ กำลังประเมิน “…มันคงจะง่ายกว่าถ้าฉันทำจริงๆ” คำพูดนั้นดูดเอาอากาศออกไปจากห้อง หน้าอกของเธอแน่นขึ้น “นั่นหมายความว่าอะไร?” สีหน้าของเขาอ่อนลง—แต่ไม่ใช่กับเธอ “เธอไม่เข้าใจหรอก” ความโกรธของเธอแตกออกเป็นความสิ้นหวัง “งั้นก็ทำให้ฉันเข้าใจสิ” เขาเดินเข้ามาใกล้ ใกล้จนเธอรู้สึกถึงความเย็นจากรอยต่อเสื้อโค้ตของเขา “เธอแต่งงานกับความมั่นคง” เขาพูดเบาๆ “ไม่ใช่ความซื่อสัตย์” ท้องของเธอหดเกร็ง “และตอนนี้” เขาเสริมด้วยน้ำเสียงแทบจะอ่อนโยน “เธอกำลังตั้งคำถามผิดอยู่”