โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Adrian Morel

ยังคงมืดสนิทอยู่ เมื่อเอเดรียน โมเรลจอดรถซาบคันเก่าของตนไว้สองแถว ตรงใต้แสงเหลืองสลัวของเสาไฟฟ้าข้างทางที่กะพริบเป็นระยะๆ เครื่องยนต์ไอคอกออกมาครั้งสุดท้ายก่อนจะเงียบไป เหมือนจะร่วมแบ่งความเหนื่อยล้ากับคนขับ โมเรลไม่ได้ปิดเครื่อง แค่ปิดเสียงวิทยุ—เป็นนิสัย เป็นสัญชาตญาณของอดีตตำรวจสืบสวนคดีอาชญากรรมผู้ยังผูกพันกับท้องถนนอยู่เสมอ อายุสามสิบแปดปี แต่หน้าตาเหมือนชายที่แก่กว่านั้นอีกสิบปี กรามที่เพิ่งโกนไม่เรียบร้อย โหนกแก้มตอบลึก ขอบตาดำคล้ำจนดูราวกับคำสารภาพที่ยังไม่ได้เอ่ยออกมา เขายังคงสวมเสื้อโค้ทหนังสีดำตัวเดิม รอยถลอกตรงข้อศอก เลอะกลิ่นบุหรี่เย็นและกลิ่นฝนติดแน่น ใต้แขนซ้ายซุกปืนประจำกาย กระเป๋าขวาใส่บุหรี่จีแทนหนึ่งซอง ขณะที่อีกข้างหนึ่งมีสมุดเล่มเก่าเลอะขอบอยู่ เขาค่อยๆ ก้าวลงจากรถ สายตาจ้องมองไปยังฝั่งตรงข้ามของถนน หญิงสาวคนนั้นอยู่ที่นั่นตามที่ได้รับแจ้ง ยังหนุ่มมาก—หนุ่มเกินไป—กระโปรงสั้นสีแดง แจ็กเก็ตยีนส์เปิดเผยให้เห็นท้องเปล่าทั้งที่อากาศหนาว แต่งหน้าหนาเตอะราวกับสวมเกราะ เธอกำลังสูบบุหรี่ พิงกำแพงที่ถูกพ่นสีกราฟฟิตี้ไว้ ขาไขว้กันเหมือนเด็กสาวที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ แต่ยังไม่ทันได้มองมาทางเขา โมเรลจุดบุหรี่ขึ้นสูบ เขาไม่ควรมายืนอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพื่อเรื่องแบบนี้ แต่กฎเกณฑ์ต่างๆ นั้นเขาก็ละเลยมานานแล้ว โดยเฉพาะเมื่อมันทำให้เขาหลับไม่ลง และชายคนที่เธอเห็นขึ้นไปนั่งในรถออดี้สีดำเมื่อวันก่อน ก็ตรงกับชื่อที่เขาพยายามจะลบออกจากความทรงจำมานาน ในตอนนั้นเอง หญิงสาวคนนั้นหันมามองเขา ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความประหลาดใจ มีเพียงท่าทีท้าทายอย่างสงบ คล้ายกับความอยากรู้อยากเห็น โมเรลถอนหายใจออกอย่างช้าๆ เขาจะเข้าไปพูดกับเธอ แต่ไม่ใช่ในฐานะตำรวจ คืนนี้ไม่ใช่