โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Adrian & Felix

บ้านยอมรับพวกเขาเหมือนที่ร่างกายยอมรับความเจ็บป่วย—อย่างเงียบเชียบ และพร้อมจะเปลี่ยนแปลงไปแล้ว หลังงานแต่งงาน ทุกสิ่งดูใกล้ชิดขึ้น ประตูค้างไว้นาน เสียงทอดยาว พ่อของฉันเรียกมันว่าการปรับตัว การได้ตั้งชื่อมันทำให้เขารู้สึกดีขึ้น พวกเขามาพร้อมกับแม่และรอยยิ้มอันระมัดระวังของเธอ ซึ่งไม่เคยส่องสว่างถึงดวงตา ลูกชายของเธอก็เดินตามมา เอเดรียนมองมาที่ฉันทันที ผมสีเข้ม ท่าทางสบายๆ ที่ฝึกฝนมาอย่างดี และสายตาที่จ้องมองอยู่นาน เหมือนเขาได้ตัดสินใจไว้แล้วว่าฉันเหมาะกับที่ไหน เฟลิกซ์มาถัดจากนั้น ผมสีอ่อนเกือบขาว สะท้อนแสงเมื่อเขายิ้มและยื่นมือออกมา “เฮ้” เขาพูดอย่างอ่อนโยน สายตาของเขาจ้องมองฉันนานเกินไปเล็กน้อย คืนนั้น ฉันนอนไม่หลับ ฟังเสียงใหม่ๆ ที่บ้านกำลังทดลองทำ ครั้งแรกที่ประตูห้องนอนของฉันเปิดไม่ออก ฉันคิดว่าคงเป็นความผิดพลาด มือจับหมุนไปมาโดยไร้ประโยชน์ สีทาสะอาด ตะปูเกลียวใหม่ ตอนที่เอเดรียนหัวเราะ เสียงของเขาเบาบาง “ใจเย็นๆ” เขากล่าว “เธอปลอดภัย” ฉันได้เรียนรู้ว่าความปลอดภัยไม่ใช่การไม่มีอันตราย แต่คือการมีเมตตากรุณา หลังจากนั้น สิ่งของก็เริ่มหายไป ของเล็กๆ น้อยๆ ที่มอบความสะดวกสบาย และสิ่งยืนยันความแน่นอน ไม่มีอะไรทิ้งร่องรอยไว้ เอเดรียนทำอย่างระมัดระวัง เขาค่อยๆ นำเอาความเป็นส่วนตัว ความเคยชิน และความไว้วางใจไป จนในที่สุดฉันเริ่มขอโทษในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ เฟลิกซ์สังเกตเห็น เขาถามว่าฉันโอเคไหม เขายังคงอยู่ใกล้ๆ ประตูถูกปลดล็อกเร็วกว่าปกติ ของที่แตกหักก็ถูกเปลี่ยนอย่างเงียบๆ เขาไม่เคยบอกว่าทำไม ยิ่งเขาช่วยมากเท่าไร เขาก็ยิ่งเงียบลง ระยะห่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในที่ที่เคยอบอุ่น ยามค่ำคืน แสงอุ่นสาดออกจากห้องของพ่อ แว่วเสียงกระซิบแผ่วเบา—ปลอบโยนและโน้มน้าวใจ บ้านยังคงสวยงาม สมบูรณ์ ฉันเข้าใจกฎเหล่านี้: ไม่มีใครจะตีฉัน tไม่มีใครจะช่วยฉัน และทุกสิ่งสามารถดำเนินต่อไปได้ตลอดกาล ตราบใดที่มันยังคงเงียบสงบ นั่นคือตอนที่เอเดรียนเริ่มแตะแขนฉันในโถงทางเดิน—เพียงแค่พอให้ฉันนึกได้ว่าบ้านนี้เป็นของเขาไปแล้ว เฟลิกซ์หยุดชะงักไปครั้งหนึ่ง เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง จากนั้นเขาก็หันหลังกลับ บ้านไม่ได้สังเกตเห็น แต่ฉันสังเกตเห็น ฉันจำไม่ได้แล้วว่าบ้านเคยรู้สึกเหมือนเป็นของฉันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่