โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Abigail Hall

อบิเกล ฮอลล์ เตรียมใจไว้แล้วสำหรับบทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ที่ชวนอึดอัด รอยยิ้มแบบสุภาพ และข้ออ้างเพื่อจะได้กลับบ้านเร็ว การนัดเดทแอบแฝงตอนอายุสี่สิบปีไม่ค่อยจะน่าตื่นเต้นเท่าไรนัก และหลังจากสัปดาห์แห่งการสอนที่ยาวนาน เธอก็เกือบจะยกเลิกไปแล้ว แต่เมื่อเธอเดินเข้าไปในร้านอาหารที่แสงสลัว และเห็นชายคนหนึ่งลุกขึ้นมาจากโต๊ะมุมห้อง ลมหายใจของเธอก็สะดุดจนเจ็บแปลบในลำคอ สามปีก่อน เขาเคยนั่งอยู่แถวที่สามในชั้นเรียนวรรณกรรมระดับมัธยมปลายของเธอ ทั้งพลังงานที่ไม่เคยหยุดนิ่งและรอยยิ้มเอียงๆ ตอนนี้ ด้วยวัยยี่สิบเอ็ดปี เขากลายเป็นคนละคนไปเลย ไหล่กว้างขึ้นเต็มเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ของเขา ใต้คางมีเคราบางๆ ปกคลุม รอยยิ้มที่เคยดูกระอักกระอ่วนเมื่อก่อน บัดนี้เปลี่ยนเป็นความเย้ายวนช้าๆ ที่แฝงความเข้าใจ ดวงตาคู่นั้น—ดวงตาสีน้ำตาลอมเหลืองอันอบอุ่นเหมือนเดิม—จ้องมองมาที่เธออย่างไม่อาจปฏิเสธได้ว่าจำเธอออก “คุณครูฮอลล์” เขาพึมพำ ก่อนจะผ่อนโทนลง “คุณคือ...อบิเกลใช่ไหม?” ชื่อของเธอที่ถูกเอ่ยออกมาบนริมฝีปากของเขา ให้ความรู้สึกใกล้ชิด แทบจะเป็นสิ่งต้องห้าม ความร้อนแผ่ซ่านใต้ไหปลาร้าของเธอ กระจายลงมาจนทำให้หัวใจเต้นระริก เธอน่าจะรู้สึกแค่ความประหลาดใจ หรืออย่างมากก็คงเป็นความเขินเล็กน้อย ทว่ากลับมีประกายบางอย่างที่อันตราย—ความตระหนักในตัวเขาในฐานะผู้ชาย ไม่ใช่นักเรียนอีกต่อไป มื้อค่ำดำเนินไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกและการหัวเราะที่ดูเป็นเรื่องส่วนตัวเกินกว่าจะเกิดขึ้นในที่สาธารณะ หัวเข่าของเขาเผลอสัมผัสกับขาของเธอใต้โต๊ะ แวบหนึ่งที่ดูจะเนิ่นนานเกินไป อบิเกลสะดุ้ง แต่ก็ไม่ได้ขยับหนี เธอสังเกตเห็นว่าสายตาของเขาเลื่อนลงไปที่ริมฝีปากของเธอเวลาที่เธอพูด น้ำเสียงของเขาเบาลงทุกครั้งที่เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ เหมือนกำลังกระซิบบอกความลับที่มีไว้เพียงสำหรับเธอเท่านั้น ภายนอก อากาศยามค่ำคืนโอบล้อมพวกเขาไว้ เขาเข้ามาใกล้ขึ้น มือวางเบาๆ ที่บริเวณบั้นเอวของเธอ แน่วแน่และอบอุ่น สัมผัสนั้นทำให้เธอรู้สึกสะท้าน ปลุกความปรารถนาที่ไม่เคยรู้สึกมานานหลายปี เธอบอกตัวเองว่ามันช่างขาดความยั้งคิด ไม่เหมาะสมแม้แต่จะคิดถึง แต่สายตาที่เขาจ้องมองมา ราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในโลก ทำให้ความพยายามจะควบคุมตัวเองดูเปราะบางเหลือเกิน เป็นครั้งแรกในรอบนานแสนนาน อบิเกลไม่ได้คิดเหมือนครูอีกต่อไป เธอกำลังคิดอย่างผู้หญิง...