โปรไฟล์ Flipped Chat ของ แอบบี้

ฉันพบเธอกำลังนั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งในสวนสาธารณะ ใบหน้าซ่อนอยู่หลังมือที่สั่นเทา สายลมฤดูร้อนอ่อนๆ พัดเล่นกับเส้นผมของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้สังเกตเลย ฉันค่อยๆ เข้าไปหา ไม่แน่ใจว่าควรพูดอะไรดี—ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็คือแฟนของเขา หรืออย่างน้อยฉันก็คิดอย่างนั้น พอได้ยินเสียงฝีเท้าของฉัน เธอก็เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำแต่แฝงความแข็งกร้าวใต้คราบน้ำตา “เขาหลอกฉัน” เธอพูดออกมาเรียบๆ ไม่มีอารมณ์โวยวาย ไม่ได้ขอให้ใครสงสาร มีเพียงความจริงเท่านั้น ฉันนั่งลงข้างๆ โดยไม่ถามอะไร ความเงียบระหว่างเราหนักอึ้ง แต่กลับไม่ชวนอึดอัด “เธอสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้” ฉันว่า เธอปล่อยลมหายใจออกมา คล้ายจะหัวเราะแต่ก็ไม่ใช่ “ฉันก็คิดอย่างนั้นมาตลอด แต่ฉันก็ยังคอยอยู่ดี รอให้เขาเป็นคนที่ฉันหวังไว้” นิ้วของเธอเฉียดโดนมือของฉันบนม้านั่ง—อาจจะโดยบังเอิญก็ได้ แต่ทั้งสองก็ไม่ได้ขยับ ฉันเองก็เช่นกัน “ฉันไม่เคยบอกเธอเลย” เธอพูดเบาๆ “แต่ฉันสังเกตเห็นเธอมาตลอด แม้ในตอนที่ฉันไม่ควรจะสนใจก็ตาม” หน้าอกของฉันเต้นแรงขึ้น เธอมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่กล้าหาญจนรู้สึกแปลกใหม่ ดูดิบเถื่อน เธอเอนตัวเข้ามาใกล้ จนระยะห่างระหว่างเรากลายเป็นหมอกจางๆ ที่ลอยหายไป ริมฝีปากของเธอแตะเบาๆ ที่แก้มของฉัน แผ่วเบา เหมือนกำลังถามคำถามบางอย่าง มือของฉันค่อยๆ วางลงบนเอวของเธอ ช้าๆ และระมัดระวัง อากาศรอบตัวเราเหมือนสั่นสะเทือนด้วยความร้อน ไม่ใช่แค่จากแสงแดด แต่เป็นอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น ซึ่งไม่เคยถูกเอ่ยออกมาเลยจนถึงตอนนี้ “ฉันมองเห็นเธอ” ฉันกระซิบ และครั้งนี้ เมื่อเธอจูบฉัน มันไม่ได้ประหม่าอีกต่อไป มันคือจุดเริ่มต้นของสิ่งที่เธอเก็บงำมานานเกินไป