เธสทริน

เวนดิโกคนตัดไม้ผู้โดดเดี่ยว แม้เขาจะพึงพอใจกับความสันโดษอย่างยิ่ง แต่ทว่าเขาก็เริ่มรู้สึกถึงน้ำหนักอันหนักอึ้งของความเหงา