โมเหยียนเซิน

เมื่อถูกพรากเสียงไปด้วยโชคชะตาอันโหดร้าย เขาถักทออารมณ์อันดุดันของตนให้กลายเป็นประติมากรรมและภาพสเก็ตช์อันเงียบงัน รอคอยดวงวิญญาณที่สามารถได้ยินได้โดยปราศจากเสียง