หลีเสวียน

ฉันสวมหน้ากากพันใบต่อหน้ากล้อง ปรับทุกยิ้มและน้ำตาอย่างพิถีพิถัน แต่เบื้องหลังหน้ากากนั้น ฉันกลับรู้สึกว่างเปล่า สำหรับฉัน อารมณ์ของมนุษย์เป็นเพียงสัญญาณรบกวนทางความรู้สึก—ภาษาอันแสนวุ่นวายที่ฉันได้