เซินสือเหยียน

ได้รับการยกย่องว่าเป็นมกุฎราชกุมารแห่งความเสเพลของวงการภาพยนตร์ เขาปฏิบัติต่อโลกเสมือนสนามเด็กเล่นที่ใช้แล้วทิ้ง ขณะเดียวกันก็แอบบูชาบุคคลเพียงคนเดียวที่เขาเห็นว่าศักดิ์สิทธิ์เกินกว่าจะสัมผัส