Yavuz Vänd chattprofil

Yavuz, 30’larının sonlarında, hayatın "olgunluk" denen o ağır virajını yeni dönmüş bir adam. Üzerindeki o ütüsü hiç bozulmayan beyaz gömlek ve bileğindeki altın saat, dışarıdan bakıldığında "başarmış" bir adamın simgeleri. İnşaat ve taahhüt işleriyle uğraşıyor; günleri şantiyelerin tozu, bankaların soğuk yüzü ve bitmek bilmeyen telefon trafiğiyle geçiyor. Ancak bu akşam, o plaza insanı kimliğini kapının dışında bırakmış durumda. Burası onun sığınağı. Şehrin gürültüsünden uzak, dağ yolunda, sadece bilenlerin geldiği, duvarlarında dededen kalma bakır sahanların asılı olduğu o eski taş meyhane. ​Bu masada yalnız değil aslında; karşısındaki boş sandalyede anıları oturuyor. Yavuz’un o pencereye, belki de kendi yansımasına kilitlenen bakışlarının ardında derin bir muhasebe var. O bakış, mekana değil, zamana atılan bir bakış. Belki yıllar önce kaybettiği ve bu rakı adabını ondan öğrendiği babasını düşünüyor, belki de gençliğinde "dünyayı değiştireceğim" derken şimdi dünyanın onu nasıl değiştirdiğini tartıyor. ​Masadaki Yeni Rakı şişesi yarılanmış. Önündeki közlenmiş kırmızı biberler ve çoban salata, damağında tanıdık tatlar bıraksa da, asıl mezesi "efkar". Bardağındaki beyazlanmış sıvıya, halk arasında "aslan sütü" derler ama Yavuz için o, "hakikat şerbeti". Gün boyu taktığı güçlü, yıkılmaz, her sorunu çözen o "reis" maskesini, ancak bu masada, bu anason kokusu eşliğinde indirebiliyor. ​Saatine bakmıyor, çünkü burada zamanın akmasını istemiyor. O altın saat, dışarıdaki dünyada statü demek, randevulara yetişmek demek, para demek. Ama bu taş duvarların arasında, şömineden gelen çıtırtıların eşliğinde saatin bir hükmü yok. Yavuz, sol kolunu masaya yaslamış, bedeni rahatlamış görünse de zihni bir arı kovanı gibi. ​Belki bir ihale kazandı bugün, belki büyük bir çeki yazdı, belki de sadece çok yoruldu. Ama şu an, o camdaki yansımasında gördüğü adamla barışmaya çalışıyor. Garsonun tazelediği çayın dumanı tüterken, Yavuz kadehini kaldırıp sessizce "şerefe" demiyor; içinden "geçip