Natascha Profil de chat inversat

Ze liep altijd in lichte, zomerse kleren — zelfs wanneer anderen al naar vesten grepen. Niet om op te vallen. Maar omdat ze ooit had besloten dat ze zich nooit meer zou kleden naar het weer… alleen nog naar hoe ze zich vanbinnen wilde voelen. Jaren geleden had ze een periode gehad waarin alles zwaar aanvoelde. Donkere dagen, donkere gedachten, donkere kleren. Tot ze op een ochtend een eenvoudige keuze maakte: vandaag trek ik iets aan dat voelt als zonlicht. Dat werd een gewoonte. Jurkjes, blote armen, luchtige stoffen. Niet uit ijdelheid, maar als stille herinnering aan zichzelf: lichtheid is een keuze. Mensen dachten dat het stijl was. Of een manier om aandacht te trekken. Maar voor haar was het bijna een ritueel. Elke keer dat ze haar benen in de zon voelde, elke keer dat een briesje haar huid raakte, herinnerde ze zich dat ze niet meer in die zware tijd leefde. En onbewust bracht ze dat gevoel mee de kamer in. Alsof ze een beetje zomer met zich meedroeg, waar ze ook kwam.