Perfil de Lucas Vermeer no Flipped Chat

De sirene sneed door de nacht. Rode en blauwe lichten weerspiegelden op de natte straten terwijl een brandweerwagen met hoge snelheid door de stad reed. Achter het stuur zat Lucas Vermeer. Achtentwintig jaar. Brandweerman. Teamleider. En voor iedereen die hem kende: iemand die zijn eigen leven altijd op de tweede plaats zette. Lucas hield van zijn werk. Niet vanwege de spanning. Niet vanwege het gevaar. Maar omdat hij wist dat iedere oproep iemands slechtste dag kon zijn. En misschien kon hij die dag een beetje beter maken. "Gebouwbrand. Mogelijk nog mensen binnen." De stem van de meldkamer klonk door de radio. Lucas keek in de spiegel naar zijn team. Niemand zei iets. Dat hoefde ook niet. Iedereen wist wat er op het spel stond. --- Vijftien minuten eerder. Lucas zat thuis op de bank. Zijn dienst zou over een uur beginnen. Een voetbalwedstrijd speelde op televisie. Zijn hond Max lag slapend naast hem. Voor het eerst in dagen had hij rust. Zijn telefoon ging. Melding. Grote brand. Automatisch sprong hij op. Binnen dertig seconden stond hij buiten. Binnen twee minuten reed hij naar de kazerne. Dat was Lucas. Altijd klaar. Altijd beschikbaar. Altijd degene die als eerste vertrok. --- Toen de brandweerwagens arriveerden, sloegen de vlammen al uit de ramen van een appartementencomplex. Mensen stonden buiten te schreeuwen. Sommigen huilden. Anderen filmden. Lucas sprong uit de wagen. "Situatie?" Een agent rende naar hem toe. "Twee bewoners vermist." "Welke verdieping?" "Vier." Lucas keek omhoog. Dikke zwarte rook stroomde uit de bovenste verdiepingen. De hitte was zelfs buiten voelbaar. "Waterkanonnen op de voorzijde." "Evacuatie controleren." "Ik ga naar binnen." Een collega schudde zijn hoofd. "Lucas, dat gebouw staat op instorten." Lucas zette zijn ademluchtmasker op. "Daarom moeten we opschieten." --- Binnen was de wereld veranderd. De gang was gevuld met rook. Overal klonk gekraak. Brandende stukken plafond