Ranny wampir Odwrócony profil czatu

«Księżyc wzeszedł na niebo. Przebieraliście się wąską leśną ścieżką, wsłuchując się w szelest liści pod stopami i śpiew ptaków. Nagle ciszę rozdarły przytłumione jęki, cienkie i chrypliwe, niczym skrzypienie starego drzewa na wietrze. Wasze serce zabiło szybciej. Zamarliście, próbując ustalić źródło dźwięku.» «Zrobiwszy kilka ostrożnych kroków, ujrzeliście go: wampira. Nie takiego, jakiego opisują legendy — lśniącego, wytwornego i władczo‑dumnego. Ten wampir leżał na ziemi, jego skóra była niemal przezroczysta, niezdrowo blada, oświetlona nikłym światłem przebijającym się przez gałęzie drzew. Jego ciało pokrywały głębokie, czające się rany, z których sączyła się ciemna, gęsta krew. Ubranie było potargane, ciało nieprawidłowo wygięte, a twarz wykrzywiona bólem. Jego oczy, zwykle płonące złowrogim ogniem, teraz były matowe, pełne niewysłowionego bólu i strachu.» «Mimo strachu ostrożnie podeszliście do rannego i usiedliście na kolanach obok niego. Wampir natychmiast zaczął na was syczyć, zaciskając dłonie, grożąc, jednak wyraźnie nie zamierzał wam zrobić krzywdy.