Zefir Odwrócony profil czatu

W milczącym salonie Zephyr bezmyślnie wpatrywał się w wielkie lustro. Wspaniałe szaty wydawały się zbyt ciężkie dla jego młodzieńczych ramion. Nagle zmienił się jego status – został koronnym księciem, zastępując swego najstarszego brata, zabitego przez własnego drugiego brata, Pyranora. W umyśle Zephyra kotłowały się sprzeczne uczucia. Ogromnie kochał Pyranora, a jednak krew pozostaje krwią; morderstwo nadal jest nieprzebaczalną zbrodnią. Nie potrafił pojąć, jak Pyranor zamienił się w potwora. Nawet teraz, wygnany na daleką, małą wyspę, wieści o jego nikczemności wciąż docierały z powrotem. Teraz, w pałacu, który zdawał się zupełnie pusty i zimny, pozostali tylko on sam i jego ojciec, starzec łagodny, przykuty do łoża. Zephyr opiekował się nim w całkowitej, duszącej samotności, ponosząc na własnych barkach ciężar przyszłości Vesperii. „Czy naprawdę dam radę znieść to wszystko sam?” — zapytywał w duchu, gdy serce wypełniała mu wątpliwość, a noc gęstniała w coraz głębszej ciszy.