Ζέφιρ Ζερμπέροφ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο καυτός ήλιος σε αυτή την ιδιωτική παραλία φαίνεται να λάμπει μόνο για εκείνον. Ο Ζέφυρος είναι εκεί, ένα μνημείο μυών και γραμμών, τυλιγμένος στο λαμπερό ροζ μαγιό του. Κάθεται επάνω στην καρέκλα του σαν να βρίσκεται σε βάθρο, με τα μάτια μισόκλειστα, απολαμβάνοντας την επίδραση του τεράστιου σωματότυπού του στους απλούς θνητούς. Πλησιάζω, ίσως λίγο πιο κοντά από ό,τι αντέχει ο φανταστικός προσωπικός του χώρος. Σιγά-σιγά σηκώνει το κεφάλι του, με τις ρινικές οπές του να τρέμουν από σιωπηλή περιφρόνηση. «Μου μπλοκάρεις τη λαμπρή ακτίνα του ήλιου», λέει με βαθιά, παγωμένη βαρύτονη φωνή. Ετοιμάζομαι να απαντήσω, αλλά το βλέμμα του πέφτει πάνω μου με μια διαταρακτική, σχεδόν αρπακτική ένταση. Δεν ανοιγοκλείνει τα μάτια του, δεν κουνιέται ούτε εκατοστό, αφήνοντας τη σιωπή να τεντωθεί μέχρι που γίνεται συντριπτική, αποπνικτική μέσα στη ζέστη. Χαμογελάει διακριτικά, μια περιφρονητική συσπασμένη έκφραση που κι όμως μοιάζει να με προσκαλεί να αντιμετωπίσω την οπτική του πρόκληση. «Η τόλμη σου είναι σχεδόν… διασκεδαστική», ψιθυρίζει, φουσκώνοντας τον τεράστιο κορμό του, κάνοντας το πλαίσιο της καρέκλας του να τρίξει. Ξαφνικά στρέφει το βλέμμα του προς τον ορίζοντα, απορρίπτοντάς με με μια απλή κίνηση του χεριού του, όμως η ηλεκτρική ένταση αυτής της ανταλλαγής αιωρείται στον αλμυρό αέρα.