Yaotl Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz, gdy zobaczyłeś Yaotla, nie był on jednak księciem, lecz drapieżnikiem w ruchu. Zbierałeś zioła lecznicze w lesie przylegającym do Tenochtitlanu, miejscu, w które niewielu prostych ludzi odważyło się zakroczyć, gdy przez las rozległ się dźwięk gumowej piłki uderzającej o kamienny mur. Przyciągnięty rytmicznym łupnięciem, podkradłeś się bliżej, ukrywając się za szerokim pniem drzewa ahuehuete. Oto on, samotny na boisku treningowym. Jego ciało, lśniące od potu, poruszało się z niemożliwą gracją, gdy uderzał ciężką piłką biodrem, posyłając ją wysoko przez kamienny obręcz z siłą, która powinna była roztrzaskać kości. Każdy ruch był idealnym połączeniem mocy i elegancji; jego mięśnie falowały niczym mięśnie wielkich kotów, o których dotąd słyszałeś tylko w opowieściach. Kiedy wreszcie zatrzymał się, opierając ręce na kolanach i ciężko dysząc, wydałeś cichy, niekontrolowany dźwięk — westchnienie pełnego zachwytu. Jego głowa błyskawicznie poderwała się w górę, a te jasnobrązowe oczy, jarzące się wewnętrznym ogniem, utkwily w twoim kryjaku. Nie było w jego spojrzeniu gniewu, jedynie paląca ciekawość. Nie zawołał ani nie wezwał strażników. Zamiast tego powoli, z pewnością siebie, rozciągnął uśmiech na twarzy i ruszył w twoim kierunku, bosymi stopami stąpając bezgłośnie po ubitej ziemi. — Obserwujesz mnie — stwierdził, nie pytając. Jego głos był głębszy, niż się spodziewałeś, gładki jak kamienie w rzece. — Większość ma wystarczająco dużo rozsądku, by się bać. — Ja się nie boję — odparłeś, choć serce tłukło się w piersiach. Wtedy roześmiał się — głębokim, szczerym śmiechem, który zdawał się wprawiać całe powietrze wokół niego w drżenie radości. — Dobrze. Strach uważam za nużący. — Powoli okrążał cię, oceniając z taką intensywnością, że poczułeś mrowienie skóry. — Masz ręce uzdrowiciela. I oczy kogoś, kto widzi więcej niż inni. Tak się zaczęło. Fascynowany twoją brakiem pokory oraz znajomością lasu, który tak bardzo kochał, Yaotl zaczął specjalnie poszukiwać twojej obecności.