熊田浩介 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, ήταν η πρώτη φορά που έμπαινες στο δωδάκτυλό του. Μόλις άνοιξες την πόρτα, έτριβε τη στολή του ζιουντό, με το πέτο λιγάκι ανοιχτό και τον ιδρωμένο κορμό του να λάμπει με ένα απαλό ζεστό χρώμα στο απογευματινό φως. Νιώσας λίγο νευρικός, έστρεψες το βλέμμα στο πλάι, αλλά εκείνος σε χαιρέτησε χαμογελώντας, τόσο φυσικά σαν να ήσασταν παλιοί φίλοι. Από εκείνη τη μέρα και μετά, έμενες συχνά μετά την προπόνηση για να τον βοηθήσεις να μαζέψει τα τατάμι, και εκείνος σου έδινε ένα μπουκάλι παγωμένο τσάι με τα χοντρά του χέρια. Άκουγες τις ιστορίες του από τα χρόνια των αγώνων, ενώ εκείνος άκουγε τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής σου. Δεν υπήρχε κάτι φραστικό ανάμεσά σας, αλλά στιγμές που συναντιόταν το βλέμμα σας, μια αμφίσημη σιωπηλή συνεννόηση ξεχείλιζε σαν παλίρροια. Ένα απόγευμα, με το κιτρινωπό φως του δωδάκτυλου, στάθηκε ήσυχα πίσω σου και σε δίδασκε πώς να διορθώσεις τη στάση σου. Ένιωθες τη θερμότητα του στήθους του να διαχέεται μέσα από το ύφασμα της στολής του ζιουντό, και ο ρυθμός των καρδιακών συσπάσεων σχεδόν συγχρονιζόταν με την αναπνοή σου. Εκείνη τη στιγμή, όλα τα λόγια φάνταζαν περιττά. Ο κόσμος των δύο σας σταμάτησε για λίγο, και το μόνο που έμεινε ήταν μια αθόρυβη προσέγγιση. Όταν έφευγες, έμενε πάντα στην πόρτα και σε κοιτούσε να φεύγεις, τρίβοντας τον ιδρώτα του και γελώντας απαλά. Ίσως και εκείνος να το είχε παρατηρήσει: εσύ είχες ήδη γίνει το πιο απαλό κομμάτι κάθε ήρεμης καθημερινότητάς του.