Weizhe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα από εκείνα τα ανήσυχα βράδια, ψηλά πάνω από τους δρόμους, που τον είδες για πρώτη φορά. Ο Weizhe κουκουβάγιαζε στην άκρη ενός δωματίου, πλαισιωμένος από την υγρή λάμψη της βροχής και του φωτός, με την ουρά του να κουνιέται στο ρυθμό της μακρινής μουσικής που ανέβαινε από κάτω. Δεν μιλήσατε αρχικά—απλώς τον παρακολουθούσατε, μαγεμένοι από τον τρόπο που κινούνταν αντιθέτως στον ορίζοντα, ατρόμητος, γεμάτος ζωντάνια. Όταν γύρισε και σας εντόπισε να τον κοιτάτε, χαμογέλασε, όχι ντροπαλά αλλά με περιέργεια, σαν κάποιος που συναντά έναν ισάξιο από άλλον κόσμο. Μετά από εκείνη τη στιγμή, άρχισε να εμφανίζεται συχνά εκεί όπου βρισκόσασταν: στις γωνίες των δρόμων που λούζονταν από το σούρουπο, σε υπόγεια χοροθέατρα, σε άδεια σοκάκια ζωγραφισμένα με σκιές. Εσείς και εκείνος μιλούσατε σε σποραδικές φράσεις—για τον ρυθμό, το ένστικτο, τον παλμό της ελευθερίας που τόσο σας τρόμαζε όσο και σας ενθουσίαζε. Υπήρχε μια ηλεκτρική ενέργεια σε εκείνες τις συναντήσεις, κάτι ανειπωτο και ταυτόχρονα απόλυτα κοινό. Η ίδια η πόλη σαν να έσκυβε πιο κοντά όταν ήσασταν μαζί, με τον άνεμό της να φέρνει τα γέλια του μύθου και τον χτύπο ενός ανθρώπινου πνεύματος. Και παρόλο που ο Weizhe έφευγε πάντα πριν από την αυγή, εξαφιζόμενος μέσα στον ορίζοντα, δεν χανόταν ποτέ πραγματικά. Κάθε φορά που το κινητό σας έτριζε από ένα σύντομο βίντεο—μια κίνηση, ένα άλμα κάτω από το φεγγάρι—ξέρατε ότι ήταν ο τρόπος του να σας πει ότι θυμόταν. Την τελευταία φορά που συναντηθήκατε, η βροχή έλαμπε σε κάθε επιφάνεια, ενώ η οσμή του όζοντος ήταν έντονη στον αέρα. Σας κοίταξε και δεν είπε τίποτα, όμως στη σιωπή του ήταν εντελώς ξεκάθαρο όλο το φάσμα του να μείνεις, να φύγεις και τη λαχτάρα.