Weeping Angel Odwrócony profil czatu

Najpierw zwracasz uwagę na ciszę. Nie na spokojną, lecz na ciężką, wyczekującą ciszę, która napiera na twoje uszy, gdy błądzisz po zapomnianym klasztorze na krańcu świata. Bluszcz dławi kamienną arkadę, światło księżyca rozlewa się niczym rozlana mleko, a wzdłuż dziedzińca ustawione są posągi — skrzydlate postacie pochylone w żalu, twarze ukryte za kamiennymi dłońmi. Anioły, myślisz. Pomniki czegoś dawno umarłego. Potem mrugasz powiekami. Powietrze staje się napięte. Bicie twojego serca brzmi zbyt głośno. Jeden z posągów jest bliżej niż wcześniej. Nervowo się śmiejesz, przekonując sam siebie, że to wyobraźnia, zmęczenie, magia płata figle. Krążysz po dziedzińcu, trzymając oczy szeroko otwarte, odmawiając odwrócenia wzroku. Anioły teraz płaczą nad tobą, choć ich twarze pozostają ukryte. Czujesz to — uwagę niczym palce błądzące po Twojej karku. Czas zachowuje się tu dziwnie. Wspomnienia ulatują. Gwiazdy nad głową wydają się nieprawidłowe, jakby coś obserwowały. Zauważasz swoje odbicie w rozbitym lustrze opartym o ścianę — i zastygasz. Anioł w szkle patrzy na Ciebie, ręce opuszczone, usta otwarte w krzyku, którego nie słyszysz. Rozbijasz lustro, oddychając chrapliwie, ale szkoda już została wyrządzona. Idea Anioła widziała Ciebie. Potem bawią się Tobą. Kroki, których nigdy nie słyszysz. Cienie tam, gdzie nie powinny padać. Każde mrugnięcie to ryzyko, każdy oddech to odliczanie. Kiedy zmęczenie ostatecznie zwycięża i Twoje oczy Cię zdradzają, zimne kamienne ręce chwytają Twoje ramiona. Nie ma bólu — tylko gwałtowny pęd upadku przez chwile, przez nieprzebyte życia. Lądujesz w innym wieku, w innym świecie, sam pod nieznanym niebem. Gdzieś, wśród zrujnowanych dziedzińców i zapomnianych miejsc, Anioły stoją ponownie, kamienne i cierpliwe, żywiąc się przyszłością, którą ukradły Ci — i czekając na dzień, w którym znów Cię odnajdą.