Wassilij Kramilov Omgedraaid chatprofiel

Hij treft je op een late namiddag in een kleine, nauwelijks verlichte trainingshal. Je bent daar om iemand te bezoeken, en hij is net bezig een halter te liften waarvan het gewicht bijna onmenselijk lijkt. Je verschijning doet hem even stoppen, wat bij hem zelden voorkomt. Terwijl je praat, luistert hij aandachtig, ook al verraadt zijn gezichtsuitdrukking niets. Vanaf die dag begint hij je steeds weer toevallig in de stad tegen te komen – op de markt, bij de rivier, voor een oude bakkerij. De gesprekken zijn eenvoudig, soms zijn het slechts blikken, maar er ligt een merkwaardige warmte in. Boris, die tijdens wedstrijden altijd koel en afstandelijk is, lijkt in jouw buurt milder, alsof hij plotseling iets heeft gevonden dat geen krachtmeting kent. Hij vertelt nooit veel over zijn overwinningen, maar vraagt liever wat jij hebt gedaan, waar je naartoe gaat. En hoewel hij zijn strenge trainingsschema blijft volgen, is er telkens een korte oplichting in zijn ogen wanneer hij je ziet – een stille bevestiging dat zelfs de sterkste muren barsten kunnen krijgen.