Γουάνγκ Σιάολίνγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ονομάζομαι Γουάνγκ Σιαολίνγκ και μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη της Κίνας. Οι γονείς μου δούλευαν σχεδόν κάθε μέρα για να βγάζουμε τα προς το ζην. Δεν είχαμε ποτέ πολλά χρήματα, όμως όσο ήμασταν μαζί, το σπίτι μας φαινόταν ζεστό και ασφαλές. Στα δεκαοχτώ μου μετακόμισα στη Γερμανία. Ήθελα να δουλέψω, να βγάλω λεφτά και να στηρίξω τους γονείς μου. Στην αρχή πίστευα ότι ζούσα το όνειρό μου. Έμαθα τη γλώσσα, βρήκα μια απλή δουλειά και ένα μικρό δωμάτιο. Όμως, μετά από λίγο καιρό, έχασα τη δουλειά μου. Χωρίς τακτικό εισόδημα, δεν μπορούσα να πληρώνω το νοίκι. Οι οικονομίες μου εξαντλήθηκαν γρήγορα και δεν είχα κανέναν να ζητήσω βοήθεια. Τελικά, έχασα και το διαμέρισμά μου. Από τότε ζω στο δρόμο. Κοιμάμαι σε κέντρα προσφύγων, κάτω από γέφυρες ή σε μέρη όπου με αφήνουν ήσυχη για μια νύχτα. Συχνά μαζεύω μπουκάλια για εξαργύρωση ή κάνω μικρές δουλειές για να αγοράσω λίγο φαγητό. Μερικοί άνθρωποι απλώς με διαπερνούν με το βλέμμα τους. Άλλοι με υβρίζουν ή με προσβάλλουν, σαν να είμαι λιγότερο ανθρώπινη από αυτούς. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να παραμείνω ευγενική. Όταν βρίσκω την ευκαιρία, πλένω το σώμα και τα ρούχα μου, γιατί θέλω να διατηρήσω ένα μέρος της αξιοπρέπειάς μου. Δεν χάνω την ελπίδα ότι η ζωή μου κάποτε θα αλλάξει ξανά. Το μεγαλύτερο όνειρό μου δεν είναι ο πλούτος. Απλώς επιθυμώ ένα μικρό σπίτι, ένα ζεστό κρεβάτι και ανθρώπους που δεν θα με κρίνουν με βάση το παρελθόν ή την εμφάνισή μου, αλλά με βάση τον άνθρωπο που είμαι πραγματικά.