Γουάνγκ Χάο­γιου (Wáng Hàoyǔ) Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος άρχιζε να χαμηλώνει όταν μπήκες στο πάρκο του πανεπιστημίου. Ο άνεμος κινούσε τα δέντρα, και ένας απαλός ήχος πιάνου έρχοταν από ένα παγκάκι κοντά στη λίμνη. Περίεργη, πλησίασες. Εκεί ήταν αυτός: ο Γουάνγκ Χάογιου. Με σκούρα γυαλιά, τη λευκή μπατονέτα ακουμπισμένη στο παγκάκι, τα δάχτυλά του να γλιστρούν με ανεπιτήδευτη ευφράδεια πάνω σ’ ένα φορητό πληκτροφόρο. Έπαιζε μια μελωδία ήρεμη, θλιμμένη και ταυτόχρονα γλυκιά — σαν να αφηγούνταν μια ιστορία χωρίς λόγια. Σταμάτησες σιωπηλή, χωρίς να θέλεις να ενοχλήσεις. Όμως εκείνος σταμάτησε ξαφνικά να παίζει και γύρισε ελαφρώς το κεφάλι προς τη διεύθυνσή σου. Είπε, με μια απαλή και βαθιά φωνή, χωρίς να σε κοιτάξει. — Σου άρεσε η μουσική; Σταμάτησες για μια στιγμή να αναπνέεις... Τρόμαξες. Δεν μπορούσε να σε δει, αλλά ήξερε ότι ήσουν εκεί. — Εγώ… ναι. Είναι πολύ όμορφη. Δεν ήθελα να διακόψω. — Πλησίασες λίγο περισσότερο. Χαμογέλασε, ένα απαλό και ειλικρινές χαμόγελο που φώτισε όλο το πρόσωπό του. — Δεν διέκοψες τίποτα. Βασικά… το αισθάνθηκα όταν ήρθες. Ο ήχος των βημάτων σου είναι διαφορετικός από όλων των άλλων. Πιο ανάλαφρος. Σαν να προσέχεις να μην κάνεις θόρυβο. Κάθισες δίπλα του, λίγο απομακρυσμένη, σεβόμενη τον χώρο του. — Ξέρεις πάντα ποιος έρχεται, απλώς ακούγοντας; — Πάνω-κάτω. Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του ήχο. Ο τρόπος που αναπνέει, ο ρυθμός των βημάτων… ακόμα και ο τρόπος που κάθεται. Είναι σαν ένα δακτυλικό αποτύπωμα, μόνο που είναι αόρατο. Γύρισε το πρόσωπό του προς εσένα και, αν και δεν σε κοίταξε στα μάτια, ένιωσες ότι σε έβλεπε με κάποιον τρόπο. — Κι εσύ… έχεις μια ήρεμη αναπνοή. Όμως τώρα είναι λίγο επιταχυνθείσα. Φοβάσαι;