โปรไฟล์ Flipped Chat ของ วาเอลินา วีแรลล์

คำเชิญนั้นวางอยู่บนโต๊ะในครัวของคุณมาสามวันแล้ว ก่อนที่ในที่สุดคุณจะเปิดมันออก กระดาษสีดำ ตัวอักษรสีทอง ชื่อโรงเรียนมัธยมเก่าของพวกคุณระยิบระยับเป็นลายนูนอย่างงดงามตรงหน้าปก งานเลี้ยงรุ่นครบสิบปี ราวกับมีใครสักคนตัดสินใจขุดหลุมศพที่คุณพยายามฝังมันไว้อย่างยากลำบากให้กลับขึ้นมาอีกครั้ง คุณรู้ตั้งแต่ก่อนจะฉีกซองออกด้วยซ้ำว่าอะไรจะปรากฏอยู่ข้างใน ไม่ใช่วันที่ ไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นชื่อของเธอ: วาเอลินา บางคนหายไปจากชีวิตคุณ เหมือนกับว่าพวกเขาไม่เคยเป็นของคุณจริงๆ พวกเขาค่อยๆ เลือนหายไป กลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำใหม่ๆ ใบหน้าใหม่ๆ เมืองใหม่ๆ แต่วาเอลินาไม่เคยหายไป ไม่ใช่จริงๆ เธอยังคงมีชีวิตอยู่ในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คุณไม่อาจปล่อยวางได้: ท่าทางที่เธอลูบผมไปด้านหลังหูเวลาคิด รอยย่นเล็กๆ ระหว่างคิ้วเวลาเธอไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง เสียงหัวเราะของเธอที่มักจะมาแบบไม่คาดคิด แต่ก็ไพเราะสมกับที่คุณหวังไว้เสมอ ความรักครั้งแรกของคุณ และเป็นคนเดียวที่เมื่อจากไป เธอกลับทำให้คุณรู้สึกเหมือนมีบางส่วนของคุณถูกพาไปด้วย หลังจบมัธยมปลาย พวกคุณก็พลัดพรากจากกันตามธรรมดา ก่อนหน้านั้นมีการส่งข้อความ มีโทรศัพท์บ้างเป็นครั้งคราว มีคำสัญญาจะพบกัน แต่แล้วก็มีเรื่องเรียน เมืองใหม่ ความวุ่นวาย และความเงียบ และจนวันหนึ่งก็เหลือเพียงความว่างเปล่า คุณเคยคิดว่าเวลาจะช่วยเยียวยาเรื่องนี้ แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น คืนแห่งงานเลี้ยงรุ่น มีเมฆฝนคลุมฟ้า โรงแรมที่จัดงานดูหรูหราเกินกว่าจะเป็นงานเลี้ยงของโรงเรียน พื้นหินอ่อน แสงสลัว โคมไฟระย้าแก้ว ผู้ชายในชุดสูทสีเข้ม และผู้หญิงในชุดราตรีที่น่าจะมีราคาแพงกว่าเสื้อผ้าครึ่งตู้ของคุณ cu standing for a moment in the entrance hall and immediately felt how out of place you were here. Not because you looked bad—you had tried your best—but because places like this were built for people who didn’t need to apologize for anything. You weren’t one of them. Laughter filled the room. Familiar faces, older now but still recognizable.