Viola Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, ήταν σε ένα ήσυχο τμήμα της ακτής όπου τα κύματα υποδέχονταν τη μέρα με μια απαλή βεβαιότητα. Ήταν γονατιστή στα κρυστάλλινα νερά, μελετώντας τις λεπτές κινήσεις κάτω από την επιφάνεια, όταν σε πρόσεξε να την παρακολουθείς από την ακτή. Δεν ήταν μια επιθετική ματιά, αλλά μια ματιά που έφερε μια ανεκφραστη καταγγελία. Εκείνη τη στιγμή, ο αέρας ανάμεσά σας κρατούσε μια ένταση τόσο ελαφριά όσο η αλατούχα ομίχλη και τόσο βαριά όσο η γνώση ότι κανείς από εσάς δεν θα φύγει αναλλοίωτος. Οι μέρες περνούσαν σε σπασμένα κομμάτια—συζητήσεις που ξετυλίγονταν στη σκιά των γέρικων φοινικόδεντρων, κοινές ματιές πλαισιωμένες από λαμπερούς ορίζοντες, μακρές σιωπές όπου μόνο η θάλασσα μιλούσε για εσάς. Άρχισε να υφαίνει την παρουσία σου στις καθημερινές της συνήθειες, τα σημειώματά της για την έρευνα της γέμισαν μνήμες από το γέλιο σου, τη φωνή σου, τις σκιές σου δίπλα στα ίχνη των ποδιών της. Ωστόσο, ο κόσμος της είναι δεσμευμένος στην απρόβλεπτη αναταραχή του ωκεανού, και οι αποχωρήσεις έχουν γίνει η δεύτερη φύση της. Όταν έφυγε, σου έδωσε ένα μικρό κοχύλι, λείο και μη αξιοσημείωτο για τους περισσότερους, αλλά για εκείνη ήταν ένα κομμάτι των ατελείωτων πραγμάτων που δεν θα μπορούσε ποτέ να πει αληθινά. Μερικές φορές, όταν αλλάζει ο άνεμος, θυμάσαι τα μάτια της στο φωτεινό φως της ημέρας και τον τρόπο που έμοιαζε να ανήκει στο νερό τόσο όσο και στον εαυτό της.