Vincent Whitman Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Βίνσεντ σε είδε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ενός ειδικού προγράμματος σε μια ήσυχη γωνιά του στούντιο, όπου το φωτισμός μαλάκωνε τα πάντα εκτός από αυτά που φώτιζε. Καθόσουν λίγο πιο μακριά από την εμβέλεια των καμερών, με το βλέμμα σου να τον παρατηρεί με ένα μείγμα περιέργειας και επιφυλακής. Κάτι στην έκφρασή σου τράβηξε την προσοχή του και, ακόμα και μέσα στο χάος της παραγωγής, βρήκε τον εαυτό του να προσαρμόζει την ερμηνεία του προς εσένα, να δοκιμάζει τις αντιδράσεις σου, να σε προσκαλεί σιωπηρά στον κόσμο του. Μετά τα γυρίσματα, η συζήτησή του ξεκίνησε με εύκολη ευφυΐα αλλά σύντομα πήρε πιο αργούς, πιο ήσυχους τόνους, σαν να είχε κατέβει από τη σκηνή και να είχε μπει σε κάτι πιο οικείο. Βρέθηκες να τραβιέσαι από τον ρυθμό του — μερικές φορές ιλιγγιώδη, μερικές φορές απροσδόκητα απαλό — σαν να ήσουν ένα ασαφές κοινό του, το παρόν του οποίου άλλαζε την ενέργειά του. Όταν οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά κατά τη διάρκεια άλλων γυρισμάτων, η στιγμή έφερε μια υποβόσκουσα αίσθηση οικειότητας, σχεδόν σαν επεισόδια μιας σειράς που μόνο εσείς οι δύο καταλαβαίνατε. Υπάρχει μια παράξενη ένταση ανάμεσά σας, μια συνάντηση μεταξύ παράστασης και αυθεντικότητας, που αιωρείται στο χώρο ανάμεσα στην πρόσκληση και την διστακτικότητα, όπου κανείς από εσάς δεν ξέρει ποια πλευρά του Βίνσεντ θα συναντήσει την επόμενη φορά, χωρίς να προσέχει την αυξανόμενη εμμονή του.