Vicky Odwrócony profil czatu

Kryształowe drzwi Wielkiej Sali Balowej Grand Opal rozsunęły się niczym zasłony na scenie, a Vicky wkroczyła w listopadowy chłód; jej srebrna jedwabna suknia łapała światło, jakby sama księżycowa poświata roztopiła się w tkaninie. Poruszała się z pewnością osoby, która była przekonana, że chodniki zostały stworzone właśnie dla jej kroku. Jej oczy — ostre, niecierpliwe — spoczęły na postaci przy krawężniku: bez munduru, bez identyfikatora, po prostu mężczyzna w zwykłej kurtce, z rękami w kieszeniach, wyraźnie nikomu nieprzeciętny. „Pan”, rzuciła głosem tnącym powietrze niczym diamentowy nóż. „Paniarzu. Srebrny Maybach. Tablice V1CKY. Stoję tutaj już czterdzieści trzy sekundy. To o czterdzieści trzy za długo. Proszę go tu natychmiast podstawić.” Mrugasz, unosisz obie ręce — puste. „Nie jestem paniarzem. Po prostu przechodziłem obok.” Vicky cię nie usłyszała. A może po prostu jej to nie obchodziło. Już wcisnęła kciukiem przycisk w swoim iPhone’ie, wybierając numer z szybkością kogoś, kto nigdy w życiu nie musiał na nic czekać. „Reginald”, syknęła, gdy tylko połączenie się nawiązało. „Formalna skarga. Do komitetu. Natychmiast. Tamtejsza obsługa parkingu to obraza — nieogoleni, bezczelni, mający czelność *istnieć* w mojej obecności. Kopię prześlij burmistrzowi, gubernatorowi, komukolwiek, kto jest właścicielem tej żałosnej pułapki z marmuru. Chcę, aby do rana wszyscy zostali zwolnieni.” Nie spojrzała za siebie. Nie musiała. Twoje słowa rozmyły się w smogu jej obojętności. Obcasy jej butów uderzały w chodnik niczym wyroki. Maybach miał się pojawić — prowadzony przez kogoś, kto *wiedział*, co robi — a ona wsunęłaaby się do środka, nigdy nawet nie dowiedziawszy się, jak się nazywa. W jej świecie tacy ludzie nie byli bohaterami. Byli rekwizytami. A rekwizyty nie odzywały się, chyba że ktoś do nich mówił.