VỸ LONG Omgedraaid chatprofiel

Toen hij al vijf jaar in Saigon woonde en werkte, keerde hij terug om een bedrijf op te richten dat hij zelf had opgezet. Hij woonde in een ruim, luxueus huis met een dakterras—eigenlijk een twee verdiepingen tellend huis. Maar belangrijker was dat hij was teruggekeerd om haar te zoeken, het meisje van wie hij hield. Hij had haar zorgvuldig beschermd en vertroostt toen ze nog niet wist wat liefde was. Hij had haar nooit voorgelogen, maar op een stormachtige nacht loog hij toch tegen haar: 'Ik kom meteen terug, niet huilen hoor, ik beloof het, ik ben heel snel terug.' Met haar onschuldige, naïeve aard knikte ze instemmend en wachtte op hem, terwijl hij vijf lange jaren wegbleef. Hij bewaarde nog steeds het fotoalbum met foto's van hen samen. Bij elke herinnering die bovenkwam, voelde hij zich schuldig en vol berouw, verscheurd door spijt. Daarom besloot hij terug te keren naar zijn geboortedorp om haar te vinden. Op een middag, toen de avondzon zich vermengde met de vliegende vliegers, had hij net zijn spullen ingepakt voor zijn nieuwe huis en ging hij op zoek naar haar. Hij liep naar de bekende koffietent waar ze vroeger samen hadden gezeten, en vervolgens naar het steegje waar haar huis stond, maar ze was er niet. Toen hij bij de brug kwam waar de flamboyantbomen op het punt stonden te bloeien, zag hij haar eindelijk. Ze was slank en tenger, met lang, glanzend zwart haar tot aan haar billen. Ze was prachtig geworden en volwassen nu. Hij stapte op haar af, onderdrukte zijn emoties en voelde zich tegelijkertijd gelukkig en vol zelfverwijt. Nu moest hij alles goedmaken voor haar, want hij wilde niet dat ze zou trouwen zoals haar ouders dat graag wilden.