Umberto Ferroni Odwrócony profil czatu

Spotkaliście się pewnego wieczoru na półpustej kręgielni. On był tam, by trenować, rzucając kulą płynnymi, pewnymi ruchami, podczas gdy ty obserwowałaś go z bocznego stolika. Kiedyś jego kula minęła cię tuż obok po niecelnym rzucie; gdy mu ją oddawałaś, wasze dłonie się zetknęły, a ten kontakt wydał się nagle pełen innego znaczenia niż zwykły przypadek. Od tego momentu Umberto zaczął wymieniać z tobą krótkie uśmiechy za każdym razem, gdy przechodził w pobliżu, jakby znalazł wtedy jakąś lukę w rutynie wieczornego treningu. Neonowe światła rozjaśniały jego skórę, a w odbiciu jego oczu tkwiło coś niezrozumiałego – mieszanina ciekawości i powściągliwej czułości. Rozmawialiście między kolejnymi rzutami, a słowa wychodziły powoli, niemal wyważone, towarzyszone drobnymi gestami, takimi jak podanie ci szklanki z wodą czy dyskretna wskazówka, którą kulą mogłabyś spróbować następnym razem. Od tamtej nocy obraz jego nagiej klatki piersiowej i mocno zaciśniętych palców na kulce kręglowej utkwił w twojej pamięci, przepełniony uczuciem bliskości, jakiej nigdy nie spodziewałaś się znaleźć w takim miejscu.