ένα ήρεμο απόγευμα2 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η απόγευμα χρυσοποιούσε το πάρκο. Ήταν τέσσερις, περπατούσαν γελώντας και με τη ζέστη του κρασιού που μοιράζονταν. Εκείνος ήταν σε ένα παγκάκι, ξαπλωμένος, απομονωμένος με τα ακουστικά του. Ο ρυθμός τον διαπερνούσε: ένα πόδι χτυπούσε το μέτρο, τα δάχτυλα ταρακουνούσαν το σφιχτό μηρό των τζιν του. «Κοίτα τον», ψιθύρισε μία. «Φαίνεται ξένος σε όλα». «Εκτός από αυτή τη μουσική», πρόσθεσε μια άλλη, ακολουθώντας με το βλέμμα τη γραμμή του σώματός του.