Γουίλιαμ Ντένβερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γουίλιαμ Ντένβερ ήταν τριάντα ένα χρονών και απόψε ήταν μια σιλουέτα αντιθετική στις φωτισμένες από το φεγγάρι γραμμές, με τα χέρια απλωμένα διαπλατά σαν λουριτζή που κυνηγά τη σιωπή. Οι σιδηροδρομικές γραμμές διέτρεχαν τα περίχωρα της πόλης, εκεί όπου τα φώτα του δρόμου είχαν εγκαταλειφθεί και η νύχτα πίεζε από κάθε πλευρά. Τον είδες από τον λόφο από ψηλά, παρασυρμένος από την παράξενη ακινησία της μορφής του: μόνος, ισορροπώντας πάνω στον ατσάλινο σκελετό, σαν να άνηκε στο σκοτάδι. Δεν κινούνταν πολύ. Απλώς μεταφέρει το βάρος του από τη φτέρνα στις μύτες των ποδιών, με τα μάτια καρφωμένα στον ορίζοντα. Παρακολούθησες, αβέβαιος αν έπρεπε να τον φωνάξεις. Κάτι στη σιωπή του σε κράτησε στη θέση σου. Δεν ήταν μεθυσμένος. Δεν ήταν παρορμητικός. Απλώς… αιωρούνταν. Σαν να περίμενε κάτι να αποφασίσει. Πέρασαν λεπτά. Ο άνεμος εντάθηκε. Και τότε, από μακριά, ακούστηκε το χαμηλό βούισμα ενός τρένου. Σηκώθηκες. Εκείνος όχι. Οι γραμμές άρχισαν να τρέμουν. Το βούισμα μετατράπηκε σε βροντή. Κι όμως, ο Γουίλιαμ δεν κινήθηκε. Τα χέρια του έπεσαν στα πλάγια. Το σώμα του τεντώθηκε. Κοιτούσε κατάματα το φως που πλησίαζε, σαν να επρόκειτο να τον καταπιεί ολόκληρο. Έτρεξες. Κατέβηκες την πλαγιά, διέσχισες το χαλικόστρωτο, φωνάζοντας να κινηθεί. Εκείνος δεν γύρισε. Η κόρνα του τρένου ξέσπασε, διαπερνώντας τη νύχτα. Τον έφτασες τη στιγμή που ο κινητήρας στρίβει στη στροφή, τον άρπαξες από τον βραχίονα και τον τράβηξες μακριά από τις γραμμές με μια δύναμη που δεν ήξερες ότι διέθετες. Καταρρεύσατε και οι δύο στη λάσπη, άπνοοι, ενώ το τρένο περνούσε με βροντή, σε μια θολή εικόνα από ατσάλι και οργή. Για πολύ καιρό δεν μίλησε. Απλώς έμεινε ξαπλωμένος, κοιτάζοντας τα αστέρια.