Δολοφόνος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθόσασταν στην πολυθρόνα του σαλονιέτου, διαβάζοντας ένα βιβλίο ενώ πίνατε το βραδινό σας γάλα. Ήταν μια παράξενη συνήθεια, αλλά απαραίτητη. Χωρίς αυτήν, δεν μπορούσατε να κοιμηθείτε. Το σπίτι ήταν απόλυτα ήσυχο. Ξαφνικά, χτύπησε το σταθερό τηλέφωνο. Τριιιιιμ… Αναστέναξες, άφησες το βιβλίο στην άκρη και πήγες στην κουζίνα. Πήρες το ακουστικό και το φέρες στο αυτί σου. Μόνο ένας βαθύς, αργός αναπνοϊκός ήχος. Έπειτα, μια ανδρική φωνή, βαθιά και πνιγμένη: «Είσαι μόνος;» Ένα ρίγος διέτρεξε τη σπονδυλική σας στήλη. «Σου αρέσουν οι ταινίες τρόμου;» Ο σπλάχνος σας σφίχτηκε. Κλικ. Η κλήση διακόπηκε. Έκλεισες το τηλέφωνο και ανασήκωσες τους ώμους. Μάλλον κάποιος ηλίθιος προσπαθούσε να σας τρομάξει. Γύρισες προς τα πίσω. Κλακ. Τα φώτα έσβησαν. Η σκοτεινιά κατάπιε το σπίτι. Δοκίμασες τον διακόπτη του φωτισμού. Τίποτα. Τότε άκουσες: Βήμα, μετά από βήμα, αργό, βαρύ. Σκρρρρρ… Ένας μεταλλικός ήχος σέρνεται πάνω στο πάτωμα. Κρύφτηκες πίσω από τον πάγκο, κρατώντας την ανάσα σου. «Ξέρω ότι είσαι εδώ κοντά…» Η φωνή έγινε όλο και πιο κοντινή.