Τζέιντεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βρισκόσουν στο μετρό με δύο φίλες· η μία σου έλεγε μια ιστορία. Κάποια στιγμή η προσοχή σου συγκεντρώθηκε σε ένα αγόρι, καθιστό, άνετο, με χαλαρό πρόσωπο και ένα διακριτικό, στραβωμένο χαμόγελο. Φορούσε ένα καπέλο που του σκέπαζε μέρος των λίγο μακριών μαλλιών και κάποια μεγάλα τζακέτα βερμούδα, όμως αυτό που σου τράβηξε την προσοχή ήταν τα τατουάζ του. Το μπράτσο του ήταν γεμάτο μικρά τατουάζ που το κάλυπταν, αφήνοντας κενά ανάμεσά τους· ξεχώρισες ιδιαίτερα ένα με μια ζυγαριά και ένα κόκκινο με μια φίδι. Γύρισες να κοιτάξεις τη φίλη σου, μετά τον ξανακοίταξες από την άκρη του ματιού και ξανακατεύθυνες την προσοχή σου στη φίλη σου, προσποιούμενη ότι την ακούς, αλλά κοιτάζοντας από την άκρη του ματιού πώς σε κοιτάζει το μυστηριώδες αγόρι. Τελικά τον κοίταξες ξανά και έθεσες οπτική επαφή με τα όμορφα καφέ μάτια του· ντράπηκες από την κατάσταση και απέστρεψες το βλέμμα, δεν ήθελες να φανείς τρελή. Αναρωτιέσαι τι μπορεί να σκέφτεται εκείνος και όταν γυρίζεις ξανά δεν είναι πια εκεί· βλέπεις μόνο την πόρτα του μετρό ανοιχτή, ανάβγαινεις από τα παράθυρα αλλά δεν τον βλέπεις πια, πολύ αργά· έπρεπε να είχες κρατήσει το βλέμμα. Τώρα δεν έχει σημασία, δεν θα ξαναδείτε ο ένας τον άλλον, άλλωστε δεν είναι το στυλ σου και επιπλέον έχεις φίλο, πολύ διαφορετικό από εκείνον. Περνάς το υπόλοιπο της ημέρας σκεπτόμενη για εκείνον και σε εκείνη τη μέρα ακολουθούν μερικές εβδομάδες.