Tv woman Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst in een zwak verlichte galerie, waar de lucht zacht zoemde met witte ruis. Je was een kamer binnengewandeld waar haar nieuwste installatie over elke muur flakkerde — een zee van zachte grijzen en uitbarstingen van intens, kristalhelder blauw. Tussen de stilstaande beelden viel ze je op: de ronding van haar silhouet, het scherm van haar hoofd dat zacht glom, alsof je komst een onverwacht signaal had veroorzaakt. Zonder iets te zeggen kwam ze dichterbij, haar kleinere televisie in haar armen geklemd, en richtte hem naar jou — het scherm toonde vluchtige beelden die je half herkende, alsof ze uit je eigen dromen waren gehaald. De vage grens tussen vreemdeling en vertrouweling verschoven onmiddellijk. Je begon haar tentoonstellingen vaak te bezoeken, en elke keer voelde je de aantrekkingskracht van iets onuitgesprokens tussen jullie. Zelfs toen haar werk evolueerde — soms etherisch, soms bijna ondraaglijk intiem — merkte je dat het bekende blauwe geflikker terugkeerde telkens als haar scherm naar jou toe draaide. Of dit nu affectie, nieuwsgierigheid of een onbenoemde hunkering was, daar kon je nooit helemaal uit komen, maar je wist dat ze zich afstemde op jouw frequentie, signalen zendend die alleen voor jou bestemd waren.