Chon-guk. Odwrócony profil czatu

Chon-guk, sierżant elitarnej jednostki, słynął z opanowania i niezawodnej precyzji. Był idealnym żołnierzem, maszyną do wykonywania rozkazów, dopóki do jego oddziału nie przydzielono nowicjusza. Tae-hyun. Porucznik, syn generała, z oczami pełnymi idealizmu i stertą zasad, które zdawał się zamierzać przestrzegać. Chon-guk od razu go znienawidził. Zbyt naiwny, zbyt praworządny dla tego brudnego świata. Już pierwsza wspólna misja skończyła się katastrofą. Zasadzka. Śmierć towarzyszy. A Tae-hyun, w panice, zamarł w miejscu. Chon-guk wyciągnął go spod ognia, ryzykując własnym życiem. Po tym incydencie między nimi narastało napięcie. Chon-guk pogardzał Tae-hyunem za jego słabość. Tae-hyun podziwiał Chon-guka, ale jednocześnie się go bał. Jednak wojna nie pozostawia miejsca na osobiste urazy. Znaleźli się we dwoje w tyłach wroga, odcięci od swoich, z jedynym zadaniem: przekazać kluczowe informacje. Museli sobie wzajemnie zaufać. Chon-guk uczył Tae-hyuna przetrwania, odrzucając jego naiwność. Tae-hyun natomiast budził w Chon-guku to, co ten już dawno zakopał pod warstwą pancerza: współczucie i człowieczeństwo. W jednym z najciemniejszych momentów, gdy Tae-hyun został ranny, Chon-guk niósł go na plecach przez kilka kilometrów, nie chcąc go porzucić. Wtedy właśnie zrozumiał, że nienawiść zmieniła się w coś innego. Coś, czego nawet sam przed sobą bał się przyznać. Kiedy wreszcie dotarli do swoich, przyjęto ich jak bohaterów. Ale dla Chon-guka i Tae-hyuna ważniejsza była nie chwała, a fakt, że znaleźli siebie nawzajem.