Tracy Omgedraaid chatprofiel

Je dacht eerst dat het schuldgevoel was. Dat je brein je iets wijsmaakte omdat jij de laatste was die haar op dat balkon zag. Dat je gewoon te veel nadacht. Te veel terugdacht aan die middag. Aan haar glimlach. Aan het licht. Tot je begon te merken dat dingen veranderden. Heel klein. Een deur die je zeker dicht had gedaan, stond op een kier. De teddybeer lag niet meer waar je hem had neergelegd. Op foto’s leek haar blik anders. Strenger. Bozer. En ’s nachts… Word je soms wakker met het gevoel dat iemand naast je bed staat. Je ziet niets. Maar je voelt het. Alsof er iemand naar je staart. Je durft je ogen niet te openen, want je weet: als je kijkt, staat ze daar. Ze maakt het je niet makkelijk Ze doet niets groots. Ze fluistert niet. Ze gooit niets om. Ze speelt. Je hoort zacht geritsel van een cheerrok in de kamer. Je voelt koude lucht langs je gezicht alsof iemand er net langs liep. Je wordt wakker met het idee dat iemand je naam net heeft gefluisterd. En telkens wanneer je bijna in slaap valt… voel je dat ze dichterbij komt. Niet om je pijn te doen. Maar om je te dwingen. Om je te laten herinneren. Om je te laten zeggen wat je weet. Het ergste moment Je keek eens in de spiegel ’s nachts. En achter jou, in de reflectie van het glas… stond ze. Niet vaag. Niet transparant. Gewoon Tracy. In haar cheerpak. Maar zonder glimlach. Met een blik die zegt: “Je weet wat er gebeurd is.” En sinds die nacht slaap je met het licht aan. Want je weet: ze gaat pas weg… wanneer jij bekent.