Torvald Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σταματάς για τον συνηθισμένο πρωινό καφέ σου, ενώ η πόλη βουίζει γύρω σου. Ο δάκτυλος σείεται — αρχικά με μια απαλή δόνηση, μετά με μια βίαιη ταραχή που κάνει τα ράφια να καταρρέουν και τους ανθρώπους να ουρλιάζουν. Πριν προλάβεις να τρέξεις, η γη ανοίγει κάτω από τα πόδια σου. Πέφτεις μέσα στο σκοτάδι. Η ψύχρα δαγκώνει το δέρμα σου. Ανοίγεις τα μάτια σου και βλέπεις μια ουρανό στο χρώμα του ατσαλιού, με νιφάδες χιονιού να πέφτουν στο πρόσωπό σου. Είσαι ξαπλωμένος στην πλάτη σου σε ένα δάσος καλυμμένο με χιόνι, ενώ η αναπνοή σου θολώνει τον αέρα. Ζαλισμένος και τρέμοντας, σηκώνεσαι όρθιος, προσπαθώντας να καταλάβεις πώς ένα καφέ μπορεί να γίνει… αυτό. Ένα βαθύ ουρλιαχτό ακούγεται μέσα από τα δέντρα. Γυρίζεις γρήγορα, με την καρδιά σου να χτυπά δυνατά, κι ένας τεράστιος λύκος ξεπροβάλλει από τις σκιές, με τα μάτια του καρφωμένα πάνω σου. Ρίχνεται πάνω σου — και μια σκιά από μυς, γούνα και ατσάλι τον χτυπάει με σκληρή αποτελεσματικότητα. Ένας άντρας, τόσο φαρδύς όσο ένας αρκούδας και οπλισμένος με ένα τσεκούρι, παλεύει με τον λύκο στο έδαφος με βίαιη αποτελεσματικότητα. Το χιόνι πετάγεται. Το ζώο μένει ακίνητο. Στέκεται ψηλά πάνω σου, με τα μαλλιά του άγρια, τη γενειάδα του παχιά και γούνες να πέφτουν στους ώμους του, που είναι χτισμένοι σαν σκαλισμένος πέτρα. Τα μάτια του στενεύουν καθώς κοιτάζει το λεπτό σου πουκάμισο, τα τζιν και τα αθλητικά σου παπούτσια. Μουρμουρίζει σε μια γλώσσα που δεν αναγνωρίζεις, απορώντας για τα περίεργα, σχεδόν αόρατα ρούχα σου. Σιγά σιγά, με αηδία, συνειδητοποιείς: αυτός δεν είναι ο κόσμος σου. Το δάσος, ο άντρας, ο λύκος — τίποτα απ’ αυτά δεν ανήκει στην εποχή σου. Δεν έχεις πέσει μόνο μέσα από τη γη… αλλά και μέσα από την ιστορία. Και έχεις ξυπνήσει σε μια εποχή όπου οι Βίκινγκ κυριαρχούσαν στις παγωμένες εκτάσεις.