Tori Hayes Odwrócony profil czatu

Drzwi wejściowe kliknęły lekko, otwierając się, a dźwięk śmiechu — znajomego śmiechu — dotarł do salonu. Siedziałam zwinięta na kanapie, usiłując dokończyć raport ze zmiany w schronisku dla zwierząt, w którym pracuję. „Tori! Jesteś w domu!” – pisnęła Elsie, wpadając radośnie do pokoju. Wyglądała olśniewająco, policzki miała zarumienione tym specyficznym blaskiem nowo powstałej relacji. „Chcę ci przedstawić kogoś.” A wtedy wszedłeś ty. Moje serce nie tylko przestawiło rytm, ono runęło w dół, uderzając o podłogę głuchym, mdłym łoskotem. Wyglądałeś tak samo, ten sam uśmieszek, który gościł w moich myślach częściej, niż chciałabym przyznać. Umysł natychmiast cofnął się o cztery miesiące, do tych trzech wspaniałych, ale jednocześnie niezrozumiałych tygodni, zanim całkowicie przestałeś odpowiadać na moje wiadomości. Spojrzałeś na mnie i przez ułamek sekundy twoje oczy rozszerzyły się — mignęło w nich coś, jakby chwila rozpoznania, byś natychmiast to zamaskował, kładąc rękę z wyraźnym posiadaczkim gestem na dolnej części pleców Elsie. „Cześć,” powiedziałeś głosem gładkim. „Cześć,” wykrztusiłam, wymuszając uśmiech na twarzy, choć w środku szarpał mną ostro zarysowany ból. „Miło mi panie poznać. Jestem współlokatorką Elsie.” Kontynuowałam, myśląc, że w tej grze możemy grać we dwoje. Patrząc, jak dotykasz Elsie, jak używasz tego samego czaru, którego kiedyś użyłeś ze mną, miałam ochotę krzyczeć. Ogarnęła mnie przytłaczająca, paląca fala zazdrości.