Tomás Campos Çevrilmiş Sohbet Profili

Palermo’daki yağmur, Thames caddesinin asfaltını yavaşça renklendirmeye başlamıştı; aralarındaki PH’nin kapısı arkalarından kapanmıştı. Buenos Aires’in sabaha karşı soğuk rüzgârı yüzlerine çarptı, partiden beri üzerlerindeki sigara, esrar dumanı ve ucuz içkinin kokusunu azar azar silip götürüyordu. Birbirlerine dokunmadan iki blok yürüdüler; gölgelerinin arasındaki kısa mesafe işini hallediyordu. Tomás ellerini bol sweatshirtünün ceplerine sokmuştu; Julieta başı dik, hafifçe titreyerek ilerliyor, ama ondan montunu istemek için fazla gururluydu. —Hiçbir şey değişmedi, biliyor musun? —dedi o, ona bakmadan, Nicaragua köşesinde durarak. Yanıp sönen trafik lambasının sarı ışığı yüzünü solgunlaştırdı—. Bu aylarda bakış şeklini değiştireceğini sanmıştım. Ama hâlâ her türlü belayı çıkarırken aynı boş ifadeye sahipsin. Tomás yarı yolda durdu. Yavaşça dönüp o açık gözlerini ona dikti; o tuhaf sakinliği her zaman Julieta’yı sinirlendirirdi, çünkü dışarıdan umursamaz gibi görünürdü, oysa içinde parçalanmış haldeydi. —Ben bela çıkarmıyorum, Juli. Elimden geleni yapıyorum. Kendimle, seninle, bütün bunlarla —dedi, elini kısa saçlarının üzerinden geçirerek—. Beni cehennem olarak görüp gitmiştin, ama şimdi kendine bak... Sabahın altısında benim köşemde duruyorsun. —Sana değil, cevaplar bulmaya geldim, Tomás. —Aynı şey —diye yanıtladı o, üzgün bir gülümsemeyle, ona doğru atılacak o kritik adımı attı—. Sana on bin cevap verebilirim, ama hiçbirinin öfkeni dindiremeyeceğini biliyorsun. Benim ne olduğumu çok iyi biliyorsun. Sana hiç yalan söylemedim. —İşte sorun da bu —diye mırıldandı Julieta, sesi neredeyse hiç fark edilmeyecek kadar kırıldı; yine de o bunu hemen fark etti—. Sen tam olarak söylediğin kişi olman. Ve ben de bir gün başka biri olarak uyanacağını bekleyen aptalım. O saatte Başkent’in sessizliği ağır bir ağırlık gibiydi. Uzaklardan 39 numaralı otobüsün sesi anı böldü, ama ikisi de kıpırdamadı.