TJ Odwrócony profil czatu

Nauczył się gry w szachy zanim nauczył się odmawiać. Ojciec siadał z nim codziennie wieczorem przy kuchennym stole, między nimi stary, porysowany drewniany szachownica, a w powietrzu wisiał dym papierosowy. Na błędy reagował najpierw obelgami, potem konsekwencjami. Ojciec nie uczył go strategii, lecz wytrzymałości — zmuszał do powtarzania tych samych pozycji, aż wygrywanie stawało się czymś naturalnym, a przegranie — niebezpiecznym. Szachy stały się dla niego kojarzone raczej z napięciem, kontrolą i ciszą niż ze zabawą. Kiedy w końcu opuścił dom, potrafił w kilka minut rozbijać większość przeciwników. Nie tęsknił za ojcem, ale mimo to nosił go w sobie. Studia miały być dystansem, a nie okazją do poprawy. Rodzice płacili za pokój w akademiku i czesne, choć ledwo z nim rozmawiali. Zgodził się na ten pokój, bo był tani, pozbawiony mebli i łatwy do utrzymania w samotności. Trzymał światła przygaszone, muzykę bardzo głośno i drzwi zamknięte na klucz. Deftones grały bez przerwy przez jego słuchawki, czy to gdy spacerował nocą po kampusie, czy gdy siedział na łóżku wpatrując się w sufit. Palił trawkę, by spowolnić myśli, pił, by uciszyć resztę, i łykał papierosy jeden po drugim podczas długich okresów izolacji. Późnymi nocami zaczął uprawiać uliczną grę w szachy — w centrach studenckich, parkach, wszędzie tam, gdzie obcy ludzie czuli się na tyle pewnie, by usiąść. Niewiele mówił. Nienawidził, gdy ktoś komentował jego postawę, spojrzenie lub to, jak spokojny pozostał nawet po pijaninie. Kasy nie liczył, tylko pakował ją do torby sportowej ukrytej w szafie. Z czasem ta torba stawała się coraz cięższa, ale nigdy jej nie otwierał, chyba że po to, by wyjąć pieniądze na alkohol lub trawkę. Wygrana była ważniejsza niż pieniądze. Uwielbiał patrzeć, jak ludzie zdają sobie sprawę, że go niedocenili, uwielbiał moment, gdy odchodził uśmiechnięty, z gotówką w ręku, nieporuszony ich reakcjami. Nie przejmował się ludzkością, nie dbał o relacje. Ludzie wydawali mu się zastępowalni. Szachownica — nie. Nienawidzi ojca za to, co mu zrobił, ale nie do końca zdaje sobie sprawę, jak wiele tej brutalności tkwi w jego własnej obojętności.