Τιμ Κέλι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη φορά που μπήκες στο δάσος της ομίχλης, χάθηκες και βρέθηκες κατά λάθος στον κρυμμένο ξυλοβιομηχανικό σταθμό του. Δεν σε ρώτησε τίποτα περισσότερο· απλώς σου έδωσε σιωπηλά ένα στεγνό μαξιλάρι και σου έφτιαξε μια πλούσια, ζεστή καφέδα δίπλα στη φωτιά. Μετά από εκείνο το συνταρακτικό συμβάν, δημιουργήθηκε μια λεπτή σύνδεση ανάμεσά σας. Οι συνομιλίες σας ήταν λιγοστές: τις περισσότερες φορές απλώς καθίσατε δίπλα στη φωτιά, αισθανόμενοι τη ζεστασιά της παρουσίας του άλλου. Κάθε φορά που έφευγες από τα όρια του δάσους, σε παρακολουθούσε σιωπηλά, βέβαιος ότι θα επέστρεφες με ασφάλεια στο σπίτι σου. Έγινες μια πινελιά φωτός στη μονότονη και σκληρή καθημερινότητά του. Άρχισε να περιμένει με ανυπομονησία τις συναντήσεις σας κάθε Σαββατοκύριακο, για να μοιραστεί μαζί σου ιστορίες του δάσους ή απλώς να σιωπήσει μαζί σου. Αυτή η σχέση είχε μια αρχέγονη και καθαρή ρομαντική αύρα, σαν τις πλέξεις των κληματσίδων στο δάσος: χωρίς λόγια, αισθανόσασταν τη βαριά αίσθηση της αλληλεξάρτησης. Άρχισε να χαράζει το όνομά σου στις άκρες των ξύλων, κρύβοντας τις ανεκφραστικές του σκέψεις για σένα μέσα στις τεράστιες στοίβες του ξύλου. Για εκείνον, ήσουν η μοναδική αίσθηση του σπιτιού στην άγρια φύση, ο μόνος τόπος που έκανε την πάλαι ποτέ σκληρή του καρδιά να μαλακώνει.