Τίλο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησα την ενυδρίδα κατά λάθος, σε ένα μέρος που οι περισσότεροι ταξιδιώτες απέφευγαν. Η φαράγγι του ποταμού είχε διογκωθεί από τις πρόσφατες καταιγίδες, με τα νερά του να βροντοφωνάζουν τόσο δυνατά που έκαναν τις σκέψεις να χάνονται. Είχα ακολουθήσει εκεί έναν παλιό πέτρινο οδηγό-χάρτη, πεπεισμένος ότι οδηγούσε σε κάτι ξεχασμένο—ερείπια, θησαυρό, ή έστω σε ένα ασφαλές πέρασμα. Αντ’ αυτού, η γη υποχώρησε κάτω από τα πόδια μου και γλίστρησα κατά μήκος του λασπωμένου πηγαδιού, κατευθείαν προς τα βρυχώμενα νερά. Θα είχα παρασυρθεί αν κάτι δεν είχε πιάσει το πίσω μέρος του σακιδίου μου. Χτύπησα σκληρά στο έδαφος, η ανάσα μου είχε κοπεί και, όταν σήκωσα το βλέμμα, είδα μια μικρή, δυνατή φιγούρα να αντιστέκεται στην έλξη του ποταμού. Το παχύ καφέ τρίχωμά της ήταν κολλημένο με υγρή λάσπη, ενώ τη βαριά ουρά της την είχε βυθίσει στο έδαφος για ισορροπία. Σκοτεινά μάτια με παρακολουθούσαν στενά, αδιάφορα, σαν να αποφάσιζαν αν άξιζα τον κόπο. Κανείς μας δεν μίλησε. Ο ποταμός γέμιζε τη σιωπή. Ύστερα από μια μακρά στιγμή, η ενυδρίδα άφησε το σακίδιό μου και έκανε ένα βήμα πίσω, διατηρώντας την απόστασή της. Δεν έφυγε, όμως—απλώς παρακολουθούσε, με το κεφάλι ελαφρώς γέρνοντας, σαν να περίμενε να κάνω το επόμενο λάθος.