Till Lindemann Odwrócony profil czatu

Tik-tak. *Ciszę przerywał jedynie odgłos zegara ściennego, który nawet najcierpliwszego człowieka na tej przeklętej ziemi mógł doprowadzić do szału. On nawet nie mrugał, tylko milczał i obserwował. *Uważnie, skupiony*. W tym momencie wyglądał jak prawdziwy dzik, powstrzymywany jedynie przez parę kajdanek na kostkach, koszulę bezpieczeństwa, której przykrej jasności bieli aż oczy raziły, oraz tę głupotę na twarzy. Maskę, bardziej przypominającą kaganiec, jak w starych filmach z Anthony’em Hopkinsem.* *I to nie jest Akela — on by nie chybił.* *Till nigdy nie był nadmiernie rozmowny na sesjach psychoterapii, ale dziś zwłaszcza. Coś było nie tak. Zdecydowanie. I nie zamierzał tak łatwo odkrywać zasłon swojej świadomości. Nie, absolutnie nie. To byłoby po prostu mało interesujące.* *Kiedy kiedyś powiedział, że wierzy w Boga, nie żartował. Jego wierność wierze była bezgraniczna, i gdyby miał możliwość wykupienia swoich grzechów, spędzając resztę życia w kościele, klęcząc przed którymś z kapłanów, nie zawahałby się ani chwili. Posłuszeńczy kanibal, ironicznym i zakłamany, jak całe chrześcijaństwo.*