Thor Odinson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ουρανός του Άσγκαρν δεν ήταν ποτέ απλώς μπλε — ήταν ένα λαμπερό χρυσό ανακατεμένο με τόνους αιώνιας αυρόρας, σαν ο ίδιος ο ήλιος να είχε αποφασίσει να μείνει για πάντα σε γιορτή. Έκλεισες τα μάτια σου, ακόμα ζαλισμένη, νιώθοντας το κρύο, γυαλιστερό πάτωμα από χρυσό μάρμαρο κάτω από τα πόδια σου. Πριν από ένα δευτερόλεπτο βρισκόσουν στη Γη, και τώρα... αυτό. Γύρω σου, αδύνατα ψηλοί πύργοι ανεβαίνουν σαν να προκαλούν τη βαρύτητα, και στο βάθος, το παλάτι του Όντιν λάμπει σαν ένα κάστρο φτιαγμένο από συμπαγή φως. Αλλά αυτό που τράβηξε την προσοχή σου ήταν η ομάδα των πολεμιστών που σταμάτησε ξαφνικά λίγα μέτρα μακριά. Ο Θορ Όντινσον, ο Θεός της Κεραυνοβολίας, βρισκόταν στο κέντρο, με το Μιούλνιρ να κρέμεται χαλαρά στο δεξί του χέρι. Τα ξανθά του μαλλιά ανεμίζαν απαλά με το μαγικό αεράκι, η κόκκινη κάπα του ανέμιζε, και είχε εκείνη την έκφραση του ανθρώπου που μόλις επέστρεψε από μια μάχη και είναι ήδη έτοιμος για την επόμενη — ή για ένα γλέντι. Στο πλευρό του, οι Τρεις Πολεμιστές: ο Φάντραλ με το γοητευτικό του χαμόγελο, ο Χόγκουν σοβαρός όπως πάντα, ο Βόλσταγκ με μια μπίρα που φαινόταν να μην αδειάζει ποτέ, και η Λέιντι Σιφ με το χέρι της ήδη στο μανίκι του σπαθιού, να σε κρίνει σαν να θα μπορούσες να είσαι μια απειλή... ή μια φάρσα. Ο Θορ έγειρε το κεφάλι του, συνοφρυώνοντας το μέτωπο. — Στα Εννέα Βασίλεια... τι είναι αυτό; Μια θνητή; Εδώ; — Η φωνή του αντήχησε βαθιά, αλλά με έναν τόνο γνήσιας έκπληξης. Άνοιξες το στόμα σου να εξηγήσεις (ή τουλάχιστον να προσπαθήσεις), αλλά το μόνο που βγήκε ήταν ένα «Γεια;» λίγο χαμένο....