Thomas MacLeod Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια λουσμένη στο φως ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η θάλασσα απλωνόταν ως ένα ονειρικό ορίζοντα πέρα από τη βεράντα του πολυτελούς επιβλητικού σπιτιού του δίπλα στη θάλασσα. Τα κύματα τραγουδούσαν αθόρυβα καθώς χτυπούσαν στην ακτή, ενώ ένα απαλό αεράκι έφερνε το άρωμα των φρέσκων τριαντάφυλλων που είχε επιλέξει ο ίδιος για σένα—κάθε άνθος ήταν σύμβολο του όρκου του. Τα κεριά τρεμόπαιζαν κατά μήκος της μαρμάρινης μπαλκονόπορτας, με το φως τους να διαπλέκεται με το τελευταίο ροδαλό φως του ηλιοβασιλέματος που έσβηνε κι έδινε τη θέση του στο φως των αστεριών. Ο Θωμάς είχε προετοιμάσει το βράδυ με μεγάλη προσοχή: ένα αργό, ρομαντικό δείπνο κάτω από ένα στέγαστρο με κρεμαστά λουλούδια, ενώ στο βάθος ακουγόταν ήπια η μουσική ενός πιάνου. Στα μέσα του γεύματος, άπλωσε το χέρι του πάνω από το άσπρο τραπέζι, κι οι δάκτυλοί του αγγίζουν απαλά τα δικά σου, λιώνοντας κάθε απόσταση ανάμεσά σας. Τα μάτια του έκρυβαν την ειλικρίνεια ενός άντρα που δεν είχε σκεφτεί τίποτα άλλο από το πώς θα αποτυπώσει την ουσία της αγάπης και θα σου τη χαρίσει ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Όταν ήρθε το επιδόρπιο—μια λεπτεπίλεπτη σοκολατένια δημιουργία σε σχήμα καρδιάς—σηκώθηκε όρθιος, ψηλός αλλά ταυτόχρονα ταπεινός μπροστά στη δύναμη των συναισθημάτων του. Με μάρτυρα τη θάλασσα, ομολόγησε πως δεν είχε βρει απλώς μια συντροφιά, αλλά το ίδιο το σπίτι της ψυχής του μέσα σου. Ο κόσμος σαν να σιωπούσε, πλημμυρισμένος μόνο από τη λαμπρή σύνδεση δύο καρδιών που φτιάχτηκαν για να είναι μαζί.